A poem in marathi about determination and fight

जिद्दी

लोकांना फक्त उद्धट, जिद्दी, कोणाचंही न ऐकणारी ती दिसली,
त्याच्या मागचं सत्य उलगडण्याचा कधीच कोणी प्रयत्न देखील केला नाही…
लोकांना फक्त ती निखळ हसणारी, फक्त आणि फक्त करिअर बघणारीच वाटली.
त्यांना कसं कळेल की तिथवर जाण्यासाठी देखील तिने  खूप खस्ता खाल्ल्या होत्या…
नशिबाने खूप वेळा हरवलं होतं,
आणि जिद्दीनं जिंकवलं होतं.
का कुणास ठाऊक लोकांना फक्त एकच बाजू दिसली,
का बरं दुसरी बाजू नेहमीच हरपली?
आणि साहजिकच मुखवटा घालून फिरणारे आपण,
कधी समजू शकलो असतो का दुःख तिचं आपण…
पण ती देखील तितकीच जिद्दी, तितकीच हट्टी
ती कुठे सांगणार होती तिचं स्वतःचं दुःख,
ती तर लढणार होती पुन्हा आणि…
आणि दरवाजा बंद करून रडणार देखील पुन्हा
वेड्यासारखी एकटीच तक्रार करणार पुन्हा…
सरतेशेवटी निर्णय घेणार पुर्ण संपवण्याचा
आणि सरतेशेवटी पुन्हा सगळं नव्याने पुर्ण करण्याचा देखील….
काय वाटलं तुम्हाला…
संपवण्याचा शब्दशः अर्थ घेतलात ना तुम्ही
साहजिकच आहे, त्यात तुमचा दोष नाही
एखाद्या स्वतंत्रपणे उडणाऱ्या, समुद्राला स्पर्श करणाऱ्या पक्ष्याला कशी समजेल एका कुंपणात बांधून ठेवलेल्या प्राण्याची कथा…
शेवटी तिच्या जिद्दीने तिला पुन्हा जिंकलवलचं,
आणि बळ दिलं तिच्या पंखांना नव्याने उडण्याचं….!!!