Categories
काही आठवणीतले

संगीतमय घरकाम😀


गेल्या शनिवारी कामवाल्या मावशीची सुट्टी होती… त्यांनी सकाळी सकाळीच फोन करुन सांगितलं…..ताई बरे वाटतं नाही…..आता काय आलीया भोगासी असावे सादर☺️…रविवारी तिची हक्काची साप्ताहिक सुट्टी असते…..😢 २ दिवस कामाचा रामरगाडा मलाच ओढायचा होता …..No worries, आपण असतोच ना any time every time available 😀.सकाळच्या Classच्या बॅचेस चालूच होत्या!!!! स्वयंपाक, डबा सगळे तयार होतेच!!! क्लास झाल्यावर दीर्घ श्वास घेतला आणि एक जुनाचं पण झगमगीत ड्रेस घातला…खास आवरण्यासाठी!!!!! आता काम तर करायचे होतेच मग जरा style मध्ये करावे ना……मस्त पैकी मोबाईल वर FM लावले 95 ….Big Fm फर्निचर वर, एरवी दुर्लक्षित केले जाणारे धुळीचे साम्राज्य आज अगदी जाणवत होते…मग काय एक नवीनच फडके काढले….कर्म-धर्म-संयोगाने गाणे कोणते  लागले असेल ……हाथोमें आ गया जो कल रुमाल आपका😊पुढची ओळ मला सुचली…. घर साफ करेगा मेरा ये प्यारा फडका……फटाफट सगळीकडे हात फिरवून मी जरा सोफ्यावर बसले…..गाणी चालूच होती…पिया का घर है ये, रानी हू मैं….. नौकरानी हूं आज के दिन की!!!! 


मग काय कपड्यांचा एवढा मोठा ढीग होता बाथरूम मध्ये….आज रपट जाये तो हमे … उठय्यो …..साबण जो गिरे खुद भी फिसल जय्यो☺️ गाणी म्हणत म्हणत संचरल्यासारखे सपाट्याने धप्पाटे देणे सुरूच होते कपड्यांना!!! मग वॉशिंग मशीनला टाकून मी जरा घाम आणि पाणी पुसले!!! आता मात्र कॉफीची जाहिरात ऐकून कॉफीची तल्लफ आली. मग काय मस्त कॉफी ब्रेक!!!!वाफळलेली कॉफी …आईंनी करुन दिली!!!!मस्त refreshing….आता केर काढायचा होता….. दरवाजा मागे लटकवलेला कुंचा बघून मलाच गाणे सुचले…तू मेरे सामने, मैं तेरे सामने, तुझे देखू या केर काढू…….
जाळे जळमटे काढतांना एक पालीच छोटेसे पिलू दिसले, मोठा आवंढा गिळून मी मोठ्यानेच गाणे म्हणाले, जा जा जा जा पाली तू पटकन बाहेर जा, कामाचा तो ढीग पडलाय त्रास नको देऊ जा…. ती बया कुठली ऐकतीये, जोरात कुंचा आपटला तर मॅडम कपटामागे जाऊन लपल्या… जणू म्हणत होती…. ये दोस्ती हम नही छोडेंगे, छोडेंगे दम मगर तेरा घर ना छोडेंगे….एवढं मोठं घर आणि टेरेस झाडून पोटात खड्डा पडला होता😂दुनिया मे हम आये है तो खाना हि पडेगा। खानेके बाद फिरसे बाकी काम करनाही पडेगा!!!!
आता सोहमलाही माझी दया आली…microwave मध्ये गरम करून त्याने ताटे वाढली…..मी म्हणाले… चंदा है तू  मेरा सूरज है तू……त्याचे आणि आईंचे चेहरे बघून मला खूपच मज्जा वाटली. जेवण झाल्यावर मागचा पसारा बघून जामच tension आले….मी सुरु केले मग… साथी हाथ बटाना, एक अकेला थक जायेगा मिलकर बोझ उठाना….जरा पाठ टेकते ना टेकते तोच वॉशिंग मशीन आठवले…कपडे वाळत घालायचे होते…FM चालू केले….आज ना छोडूंंगी तुझे दम दमा दम म्हणत झटकून सगळे दोरीवर टाकले!!!सकाळीच किराणा मालाची यादी काढली होती…तुझको चलना  होगा….म्हणत दुकानात जाऊन आले….आल्यावर  टबभरभांडी पण झाली….झाडांना पाणी टाकायचे होते….अगदी आवडीचे काम!  मी मुद्दाम राखीसारखे, झिलमिल सितारो का आंगन होगा रिमझिम बरसता सावन होगा  म्हणत फुलांच्या सान्निध्यात खूपच मज्जा आली सगळा शिणवटा कुठच्या कुठे गेला…..आता परत batch होती….आवरून  बॅच घेतली…संध्याकाळी मस्त गरमागरम चहा अहाहा…तेवढ्यात बाहेर धुवाधार सुरु झाला…..पाऊस!!! रिमझिम रिमझिम …भिगी भिगी ऋत मै तुम हम हम तुम…..
इतक्यात ऑफिसमधून अजित आला आणि म्हणाला चला बाहेर जाऊ या….मग काय आज मै उपर आसमा नीचे……🤗
बापलेकांची मिलीभगत होती..आईला आराम!!एक दुसरे से करते है प्यार हम, एक दुसरे के लिये बेकरार हम!!! रात्री घरी परत आल्यावर  पलंगावर लोळताना एक गोष्ट अगदी प्रकर्षाने जाणवली Now a days all independent women are totally dependent on their maids….खरंच ती पण एक बाईच आहे ना कामवाली…तिलाही हक्काची सुट्टी हवीच ना!! एरवी तिची दर रविवारची डोळ्यात सलणारी सुट्टी आज मात्र अगदी योग्य, वाजवी वाटत होती…. असो पण एकूण काय तर गाण्याच्या संगतीमुळे माझा the most happening day कसा संपला ते कळलेच नाही…उद्याचा नाश्ता काय करायचा ते ठरवून माझी ब्रम्हानंदी टाळी लागली होती…ये जीवन है, इस जीवन का यही हैं यही हैं रंगरूप!!!
दिलसे सुज्ञा

Categories
कविता

ती

आठ मार्च चे कौतुक संपले

पदर खोचून ‘ती ‘ कामाला लागली.

वर्षभराच्या धावपळीची चित्रमालिका

डोळ्यासमोरून सरकू लागली.

संसार, मुले बाळे, नाती गोती, मैत्रिणी

आणि सगळ्यात महत्वाचा नवरा

यांच्या वर्तुळात मन पुन्हा पुन्हा फिरू लागले.

फिरता फिरता मन थबकले

उत्कट संवेदनांनी थोडेसे थरथरले

तिने स्वतःलाच थोडेसे समजावले

सूर्याच्या आसाभोवती पृथ्वी सकट

सारेच ग्रह फिरत असतात नाही का?

तसे हे सारेच माझ्या जीवनातील

उच्चीचे ग्रह आहेत,

माझ्या भोवती फिरणाऱ्या या सर्वांना मीच तर देते ऊर्जा

माझ्या संस्काराच्या आसा भोवती फिरता फिरता सारेच

माझ्या भोवती फिरत राहतात 

इतकी ऊर्जा …इतकी शक्ती मीच तर निर्माण करते कारण…

मीच ब्रम्हाचा उदगार

सृष्टीच्या सृजनतेचा आकार

वंदनेचा स्वीकार

हर्षाचा चित्कार

मीच धरा वसुंधरेचा रूपाकार

Categories
कविता

जिद्दी

लोकांना फक्त उद्धट, जिद्दी, कोणाचंही न ऐकणारी ती दिसली,
त्याच्या मागचं सत्य उलगडण्याचा कधीच कोणी प्रयत्न देखील केला नाही…
लोकांना फक्त ती निखळ हसणारी, फक्त आणि फक्त करिअर बघणारीच वाटली.
त्यांना कसं कळेल की तिथवर जाण्यासाठी देखील तिने  खूप खस्ता खाल्ल्या होत्या…
नशिबाने खूप वेळा हरवलं होतं,
आणि जिद्दीनं जिंकवलं होतं.
का कुणास ठाऊक लोकांना फक्त एकच बाजू दिसली,
का बरं दुसरी बाजू नेहमीच हरपली?
आणि साहजिकच मुखवटा घालून फिरणारे आपण,
कधी समजू शकलो असतो का दुःख तिचं आपण…
पण ती देखील तितकीच जिद्दी, तितकीच हट्टी
ती कुठे सांगणार होती तिचं स्वतःचं दुःख,
ती तर लढणार होती पुन्हा आणि…
आणि दरवाजा बंद करून रडणार देखील पुन्हा
वेड्यासारखी एकटीच तक्रार करणार पुन्हा…
सरतेशेवटी निर्णय घेणार पुर्ण संपवण्याचा
आणि सरतेशेवटी पुन्हा सगळं नव्याने पुर्ण करण्याचा देखील….
काय वाटलं तुम्हाला…
संपवण्याचा शब्दशः अर्थ घेतलात ना तुम्ही
साहजिकच आहे, त्यात तुमचा दोष नाही
एखाद्या स्वतंत्रपणे उडणाऱ्या, समुद्राला स्पर्श करणाऱ्या पक्ष्याला कशी समजेल एका कुंपणात बांधून ठेवलेल्या प्राण्याची कथा…
शेवटी तिच्या जिद्दीने तिला पुन्हा जिंकलवलचं,
आणि बळ दिलं तिच्या पंखांना नव्याने उडण्याचं….!!!