Categories
माझा कट्टा

कारण आम्ही अस्वस्थ झालो- जीवित नदी भाग १.

मागच्या वर्षीची गोष्ट, आज तुमच्याबरोबर शेअर करत आहे. माझ्या मुलीच्या शाळेमध्ये फॅन्सी ड्रेस compitition होती. मुलीला विचारलं, “काय ग… mam नि काही specific असच करायला सांगितलं आहे का? कि आपल्या मनावर आहे”? त्यावर ती म्हणते,” अगं ,असं specific  असं काही नाही, mam म्हणाली तुम्ही tree, fruit असं काहीही करू शकता. ज्या दिवशी compitition होती. तो दिवस बघितला तो होता २२ मार्च मग मनात आलं, “ अरे, हा तर जल दिवस म्हणजेwater day !” मग लागलीच तिला म्हणलं, चल ठरलं तर, तू a drop of water होशील का? तसं ती म्हणाली, wow, so unique  ,चालेल मला ,माझ्या बाकीच्या friends princess होणार आहेत, मग मी हेच करते”. मग न्युज पेपर आणि चार्ट पेपर वापरून कात्रीची मदत घेऊन कराकरा कागद कापत, drop of water तयार केला आणि तिच्या सुपूर्द केला. थोडं फार काय बोलायचं ते सांगितलं. तिला म्हणलं, “ हे बघ किती थोडक्यात आणि लगेच आपलं काम झालं बघ. नाहीतर तो प्रिन्सेसचा ड्रेस, crown  हे सगळं कोण बघत बसणार”? मग हि म्हणते कशी,अगं हो आणि water is so precious ना, मग भारीच झालं एकदम”.शाळेत गेल्यावर मात्र तिच्या फ्रेंड्स नि तिला चिडवलं, श्ये, तू काय drop of water? अस कोणी करत का? मुलींनी कसं छान प्रिन्सेस व्हावं. स्वतःच्या ड्रेस दाखवून बघ हा असा भारी ड्रेस घालून यायचा, सोबत ती magic wand घ्यायची आणि परफॉर्म करायचं. माझ्या मुलीचा मूड थोडा ऑफ झाला. तिचा परफॉर्मन्स बघितल्यावर स्वतः प्रिन्सिपल मॅमना  ती कल्पना खूप आवडली. मग माझ्या मुलीचा आनंद अगदी.. सातवे आसमान पार था।

आज महाराष्ट्र आणि इतर काही ठिकाणी अतिवृष्टीमुळे पूर आला. आज नद्यांना एवढं पाणी आलं आहे म्हणून बरेच जण पाऊस पडत असताना देखील नदीचे पाणी बघण्यासाठी जातात. उत्सुकता म्हणून. हीच उत्सुकता जेव्हा नदीला पाणी नसतं तेव्हा मात्र कुठेच दिसून येत नाही. 

हे इथे सांगण्याचं कारण एवढचं  कि मुलांना आज पाण्याचं महत्व समजावून सांगणे हि आता काळाची  गरज झाली आहे. शिक्षण जितकं गरजेचं आहे, तितकंच आजूबाजूच्या भीषण वास्तवाची जाणीव मुलांना करून देणं पालक म्हणून आपलं कर्तव्य आहे. मी स्वतः महाराष्ट्रा बाहेर राहत असल्याने .. एक दोन आठवड्याखाली आमच्या अपार्टमेंट मध्ये पाण्याचे खूप हाल झाले. Save water म्हणून बरेच campaign  पण झाले. काही लोकांना ते पटले, काही लोकांनी ते फार गांभीर्याने घेतले नाही. टँकर जिकडून पाणी घेऊन येतात तिथले पाण्याचे स्रोत देखील आटले, पर्यायाने अजून लांब ठिकाणाहून पाणी आणावे लागल्याने टँकरचे रेट मात्र वाढले. आज बरेच ठिकाणी ओला दुष्काळ आणि कोरडा दुष्काळ असे दोन्ही प्रकार बघायला मिळतात.

रोज बातम्या बघतो, एकीकडे पाणीच पाणी चहूकडे अशी परिस्थिती तर दुसरीकडे पाण्याची किती ओरड आहे हे देखील  बघतो पण एकदाचा का पाऊस सुरु झाला कि या सगळ्या गोष्टी आपण किती पटकन विसरतो. आता पाऊस पडला ना…. आता काही हरकत नाही पाणी वापरायला असा विचार करून आपण त्याकडे सोयीस्कर रीतीने दुर्लक्ष करतो. पाणी आलं नाही तरी आपण ओरडतो…  पाणी साठून राहीलं, तुंबलं तरी… आपण ओरडतोच. आज जरी बरा पाऊस झाला तरी पुढच्या वर्षी काय होईल? हे कुणालाच माहित नसतं…. बरं आपल्या घरी ज्या नदीतून पाणी येतं किंवा ज्या धरणातून पाणी येत ते पिण्यायोग्य आहे की नाही किंवा आज ती नदी कोणत्या स्थितीमध्ये आहे याचं  आम्हाला कोणालाच काहीही घेण देणं नसत. थोडं कठोर वाटेल ऐकायला पण आपण एवढे स्वयंकेंद्री झालो आहोत का? प्रत्येक गोष्टीसाठी सरकारकडे बोट दाखवायचं आणि आपण मात्र निष्क्रिय राहायचं.

समुद्राला मिळणारी नदी….  कित्येक गोष्टी समृद्ध करते. नदीच्या काठी संस्कृती विकसित होती म्हणून तर  नदीला इतकं महत्व. नदी मुळे आपल्या जगण्याला अर्थ मिळाला. अनेक संस्कृती तिथे विकसित झाल्या. शहरं  वसली. त्या नदी मध्ये एक जीवसृष्टीचं चक्र निर्माण होतं. मासे, प्राणी, पक्षी असे सगळेच आणि हो अगदी माणूस प्राणी देखील त्यावरच अवलंबून आहे, नाही का? आज आम्हाला मात्र त्याच्याशी किंचितही देणं घेणं नाही.आम्ही कधी बरं नदीच्या किनारी गेलो ? ते देखील  आता आम्हाला आठवावं लागतं. नदीच्या किनारी अतिशय घाण, कचरा, नदीचं प्रदूषण, नदी मध्ये साचलेला कचरा हे सगळं आम्हाला दिसत. आजूबाजूला त्यामुळे पसरलेली दुर्गंधी,त्यामुळे पसरणारे आजार. आम्ही काय करतो? बघतो… शी ssss किती घाण आहे नदी, असे म्हणतो… मग आपल्या जवळचा एक रुमाल काढतो … नाकावर लावतो मनातल्या मनात…. सरकारच्या नावाने पुट पुट करतो … काय करायचं … चालायचेच … असा विचार करून तिथून पुढे निघून जातो.. आपापल्या कामाला लागतो.  इतकी अनास्था आहे. यामागे कारण एकचं आहे ते म्हणजे ….आज नळ सुरु केला कि माझ्या घरी पाणी येतेय ना … मग पुरे… मला काय घेणं देणं .. हा सगळ्याच गोष्टींकडे बघायचा तयार झालेला आपला दृष्टिकोन. आपण अस्वस्थ होतं नाही. ती नदी साफ करता येईल का? हा विचार आपल्या मनातही येत नाही. ज्या काही लोकांच्या मनात हा विचार येतो त्या लोकांना नक्की काय करावं हे कळतं नाही.

नदी आपली जबाबदारी आहे, ती स्वच्छ ,शुद्ध करता येईल का? असा विचार  काही चार सहा लोकांनी केला. ते अस्वस्थ झाले. त्यांनीच एकत्र येऊन एक चळवळ सुरु केली. पुढे काही वर्षांनी एक संस्था स्थापन केली ती म्हणजे 

“ जीवितनदी”- Living River Foundation आता ही संस्था नक्की कुठल्या प्रकारे काम करते ते आपण वाचूया पुढील दोन भागामध्ये … कारण आम्ही अस्वस्थ झालो- जीवित नदी भाग २ आणि भाग ३ मध्ये.

Categories
महत्वाचे दिवस संस्कार

निरंतर ज्ञानेश्वरी

नेहमीप्रमाणे पेपर वाचत होते. त्याच्यातील एक बातमी मुलांना वाचून दाखवावीशी वाटली. तर बातमी अशी होती की रमेश (काल्पनिक नाव) एका बारा वर्षाच्या मुलाने प्रसंगावधान दाखवून त्याच्या मित्रांचे प्राण वाचवले. बातमी वाचून दाखवल्यावर मुलं म्हणाली की “आम्ही पण असं काम केलं तर आमचं नाव पेपर मध्ये छापून येईल का?” आता मुलांच्या या प्रश्नाला काय उत्तर देऊ? पेपर मध्ये नाव यावं म्हणून चांगलं काम करायचं का? नाही ना ! पण मग मुलांना कसं समजावून सांगू. विचार करता करता मला एक गोष्ट आठवली, गोष्ट आहे एका ग्रंथाची. जो ग्रंथ गेली सातशे वर्षांपासून आपण पाहतो आहे. त्याची मनापासून पूजा करतो आहे. ज्याची ओवी न ओवी आपण आपले जगणे सुसह्य करण्यासाठी वापरतो. तुम्हाला एव्हाना कळलं असेल, तो ग्रंथ म्हणजे भावार्थदीपिका म्हणजेच आपली ज्ञानेश्वरी. तर गोष्ट अशी आहे….

नेवासे या गावी ज्ञानेश्वर महाराज गीतेचे निरुपण मराठीत करणार. ही बातमी पंचक्रोशीत पसरली. हा हा म्हणता लोक जमा झाले. प्रवरा नदीच्या तीरावर असलेल्या शिवमंदिरात सगळी जमवाजमव झाली.

 ज्ञानेश्वर महाराज ओव्या सांगणार आणि सच्चिदानंद बाबा त्या ओव्या उतरवून घेणार आणि म्हणूनच सच्चिदानंद बाबांच्या जवळ मसी भरून मसी पात्र व पिसाची लेखणी अशी सगळी जय्यत तयारी झाली. ( मसी पात्र :- शाईची दौत) ज्ञानेश्वरांन बरोबरच त्यांचे गुरु, ज्येष्ठ बंधू निवृत्तीनाथ, सोबतच सोपान व मुक्ताई आणि समस्त गावकरी मंडळी यांच्या संगतीने गीतेचे निरूपण सुरू झाले. बघता बघता अठरा अध्याय संपत सुद्धा आले आणि शेवटी ज्ञानेश्वरीच्या सांगतेचा दिवस उगवला. सर्व गावकरी मंडळींना वाटू लागले ज्ञानेश्वर माऊलींचे आभार मानलेच पाहिजेत. आता काय बरं करूयात? सर्वांनी एक मतांनी माऊलींची हत्ती वरून मिरवणूक काढायचे ठरवले. त्यासाठी लागणारी सर्व तयारी जोरात सुरू झाली हत्ती, त्याच्यावरची चांदीची अंबारी, फुले, हार, आरतीचे ताट आणि अजून बरंच काही.

शके बाराशतें बारोत्तरे । तै टीका केली ज्ञानेश्वरे ।
सच्चिदानंद बाबा आदरे । लेखकु जाहला ।।१८१०

ज्ञानेश्वरीतील शेवटची ओवी

अशी ज्ञानेश्वरीची सांगता करून ज्ञानेश्वर माऊली बाहेर आले. तेव्हा सगळ्यांनी त्यांना अंबारीत बसायची विनंती केली आणि सांगितलं की, आम्हाला तुमची मिरवणूक काढायची आहे. त्यावर माऊली म्हणाले “ह्या अंबारीत बसायची माझी योग्यता नाही पण ज्या माझ्या गुरुमुळे मी हे गीतेचे निरूपण करू शकलो त्या माझ्या निवृत्ती दादाला अंबारीत बसवा.” त्यावर निवृत्तीनाथ लगेचच उत्तरले आणि म्हणाले “आमच्या लहानपणीच आमचे माता पिता आम्हाला सोडून गेले. आमची माते सारखी काळजी घेतली ती आमच्या मुक्ताईने. गुरुं पेक्षा सुद्धा मातेचे महत्व जास्ती आहे. त्यामुळे तुम्ही आमच्या मुक्ताईलाच अंबारीत बसवा. तो मान तिचा आहे.” त्यावर मुक्ताई काय म्हणाली माहितीये का? ती म्हणाली “माझ्यापेक्षा मोठे असलेले माझे बंधू निवृत्ती, ज्ञानेश्वर, सोपान दादा  इथे असताना. मी बरी अंबारीत बसेन.” एवढें म्हणून मुक्ताई थांबली नाही, पुढे ती म्हणाली म्हणाली “खरं सांगू का गावकरी मंडळी, मी काय किंवा माझे सगळे भाऊ काय,आम्ही सगळे अशाश्वत आहोत पण माझ्या दादाने सांगितलेली ज्ञानेश्वरी मात्र शाश्वत आहे. तर तुम्ही या ज्ञानेश्वरीलाच अंबारीत बसवा.” आहे की नाही सुंदर कल्पना. सगळ्या गावकऱ्यांना पटेल असंच बोलली मुक्ताई. नंतर सर्व गावकरी मंडळींनी मखमलीच्या वस्त्रांमध्ये ज्ञानेश्वरी बांधली आणि तिलाच अंबारीत ठेवून तिची मिरवणूक काढली.

ही गोष्ट आपल्याला हेच सांगते की, व्यक्तीच्या नावा आणि देहापेक्षा सुद्धा त्याचं कार्य मोठे असायला पाहिजे. ह्या चार भावंडांचा दृष्टिकोन सुद्धा आपल्याला हेच सांगतो . म्हणूनच आज इतकी वर्ष होऊन सुद्धा ज्ञानेश्वरांची ज्ञानेश्वरी आजही निरंतर आपल्या बरोबर आहे आणि नंतरही राहील. त्याच ज्ञानेश्वरीची आज जयंती आहे. त्याचीच ही गोष्ट.

सौ. मानसी दीक्षित .

Categories
काही आठवणीतले

सांगली, पूरानंतर १५ दिवस

सगळ्यांनीच सांगलीच्या पुराच्या बातम्या बघितल्या वाचल्या. त्याची छोटी झलक मी घेवून आले. मी गेले तोपर्यंत पूर ओसरला होता. पाणी ओसरले होते. सगळीकडे कोरडे झाले होते. पण लोकांच्या मनातुन अजूनही ती गोष्ट गेलेली नव्हती. पूर आणि पुरानंतर झालेले परिणाम भयानक होते.

मी गेले तोपर्यंत बरीचशी स्वच्छता झाली होती. पण संपूर्ण सांगलीवर त्याचा परिणाम खूप जास्त झाला आहे. काहींच्या घरात ५ foot पाणी होते तर काहींची दुकाने पूर्ण १००%पाण्यात होती आणि हि अशी स्थिती ७ दिवस होती. दुकानदारांच खूप नुकसान झाले. ज्यांनी वेळेत सामान हलवले त्यांचा माल तरी वाचला. पण ज्यांना वेगवेगळया कारणांमुळे ते शक्य नव्हते त्यांच काय? अन्नधान्य तर खराब झालंच ,पण कपडे, कापड, electronics एक न अनेक. बरं पाणी तरी काय ते स्वच्छ थोडच होतं. भयानक खराब पाण्यात सगळे सामान ७-८ दिवस राहिल्याने पूर ओसरल्यावर सगळीकडे घाण, वास पसरला. मी गेले तेव्हा पूर ओसरून १५ दिवस झाले होते. दुकानदारांनी जे sealed सामान आहे ते बाहेर काढून कसे आहे काय ते बघायला सुरु केलेच होते. पण त्याबरोबर सगळ्यांना नवीन furniture करायला लागणार होतं. मुख्य माल जरी हलवला तरी कपाटे खुर्च्या काय काय हलवणार. ज्यांची आर्थिक परिथिती ठीक आहे त्यांनी हि सगळी कामे करायला सुरुवात लगेच केली. पण त्यासाठी लागणार सामान पण पाण्यात. मग मिरज किंवा आजूबाजूच्या गावातून सगळे सामान आणायला सुरु झाली. दुरुस्तीच्या कामासाठी लागणारी लोक कमी आणि त्यांच्याकडे असणारी कामं जास्त. ह्यावरून आता त्यांचे पण नखरे सुरु आहेत. ती लोक तरी काय करणार आणि कुठे कुठे पुरे पडणार.

Photo credit- Maharashtra Times.

काही दुकानदारांनी आता सेल लावले आहेत. निम्म्या किंवा त्याहीपेक्षा कमी किमतीत विक्री चालू आहे. त्यातून सुद्धा लोकांचा नवीन व्यवसाय चालू आहे. असे कपडे आणायचे आणि घरी आणून धुवून स्वच्छ करून परत दुसरीकडे जास्त किमतीत विकायचे. हि गम्मत सोडता. बाकी सांगली मध्ये, दुरुस्ती करणाऱ्या लोकांची गरज आहे. गरीब दुकानदारांना किवा ज्यांच हातावरचं पोट आहे. त्यांना पैश्यापेक्षा अश्या गोष्टींच्या मदतीची जास्त गरज आहे.

पण तरीही एकंदरीत सांगली सावरली आहे. सगळे धडाडीने कामाला लागले आहेत.