Categories
काही आठवणीतले

संगीतमय घरकाम😀


गेल्या शनिवारी कामवाल्या मावशीची सुट्टी होती… त्यांनी सकाळी सकाळीच फोन करुन सांगितलं…..ताई बरे वाटतं नाही…..आता काय आलीया भोगासी असावे सादर☺️…रविवारी तिची हक्काची साप्ताहिक सुट्टी असते…..😢 २ दिवस कामाचा रामरगाडा मलाच ओढायचा होता …..No worries, आपण असतोच ना any time every time available 😀.सकाळच्या Classच्या बॅचेस चालूच होत्या!!!! स्वयंपाक, डबा सगळे तयार होतेच!!! क्लास झाल्यावर दीर्घ श्वास घेतला आणि एक जुनाचं पण झगमगीत ड्रेस घातला…खास आवरण्यासाठी!!!!! आता काम तर करायचे होतेच मग जरा style मध्ये करावे ना……मस्त पैकी मोबाईल वर FM लावले 95 ….Big Fm फर्निचर वर, एरवी दुर्लक्षित केले जाणारे धुळीचे साम्राज्य आज अगदी जाणवत होते…मग काय एक नवीनच फडके काढले….कर्म-धर्म-संयोगाने गाणे कोणते  लागले असेल ……हाथोमें आ गया जो कल रुमाल आपका😊पुढची ओळ मला सुचली…. घर साफ करेगा मेरा ये प्यारा फडका……फटाफट सगळीकडे हात फिरवून मी जरा सोफ्यावर बसले…..गाणी चालूच होती…पिया का घर है ये, रानी हू मैं….. नौकरानी हूं आज के दिन की!!!! 


मग काय कपड्यांचा एवढा मोठा ढीग होता बाथरूम मध्ये….आज रपट जाये तो हमे … उठय्यो …..साबण जो गिरे खुद भी फिसल जय्यो☺️ गाणी म्हणत म्हणत संचरल्यासारखे सपाट्याने धप्पाटे देणे सुरूच होते कपड्यांना!!! मग वॉशिंग मशीनला टाकून मी जरा घाम आणि पाणी पुसले!!! आता मात्र कॉफीची जाहिरात ऐकून कॉफीची तल्लफ आली. मग काय मस्त कॉफी ब्रेक!!!!वाफळलेली कॉफी …आईंनी करुन दिली!!!!मस्त refreshing….आता केर काढायचा होता….. दरवाजा मागे लटकवलेला कुंचा बघून मलाच गाणे सुचले…तू मेरे सामने, मैं तेरे सामने, तुझे देखू या केर काढू…….
जाळे जळमटे काढतांना एक पालीच छोटेसे पिलू दिसले, मोठा आवंढा गिळून मी मोठ्यानेच गाणे म्हणाले, जा जा जा जा पाली तू पटकन बाहेर जा, कामाचा तो ढीग पडलाय त्रास नको देऊ जा…. ती बया कुठली ऐकतीये, जोरात कुंचा आपटला तर मॅडम कपटामागे जाऊन लपल्या… जणू म्हणत होती…. ये दोस्ती हम नही छोडेंगे, छोडेंगे दम मगर तेरा घर ना छोडेंगे….एवढं मोठं घर आणि टेरेस झाडून पोटात खड्डा पडला होता😂दुनिया मे हम आये है तो खाना हि पडेगा। खानेके बाद फिरसे बाकी काम करनाही पडेगा!!!!
आता सोहमलाही माझी दया आली…microwave मध्ये गरम करून त्याने ताटे वाढली…..मी म्हणाले… चंदा है तू  मेरा सूरज है तू……त्याचे आणि आईंचे चेहरे बघून मला खूपच मज्जा वाटली. जेवण झाल्यावर मागचा पसारा बघून जामच tension आले….मी सुरु केले मग… साथी हाथ बटाना, एक अकेला थक जायेगा मिलकर बोझ उठाना….जरा पाठ टेकते ना टेकते तोच वॉशिंग मशीन आठवले…कपडे वाळत घालायचे होते…FM चालू केले….आज ना छोडूंंगी तुझे दम दमा दम म्हणत झटकून सगळे दोरीवर टाकले!!!सकाळीच किराणा मालाची यादी काढली होती…तुझको चलना  होगा….म्हणत दुकानात जाऊन आले….आल्यावर  टबभरभांडी पण झाली….झाडांना पाणी टाकायचे होते….अगदी आवडीचे काम!  मी मुद्दाम राखीसारखे, झिलमिल सितारो का आंगन होगा रिमझिम बरसता सावन होगा  म्हणत फुलांच्या सान्निध्यात खूपच मज्जा आली सगळा शिणवटा कुठच्या कुठे गेला…..आता परत batch होती….आवरून  बॅच घेतली…संध्याकाळी मस्त गरमागरम चहा अहाहा…तेवढ्यात बाहेर धुवाधार सुरु झाला…..पाऊस!!! रिमझिम रिमझिम …भिगी भिगी ऋत मै तुम हम हम तुम…..
इतक्यात ऑफिसमधून अजित आला आणि म्हणाला चला बाहेर जाऊ या….मग काय आज मै उपर आसमा नीचे……🤗
बापलेकांची मिलीभगत होती..आईला आराम!!एक दुसरे से करते है प्यार हम, एक दुसरे के लिये बेकरार हम!!! रात्री घरी परत आल्यावर  पलंगावर लोळताना एक गोष्ट अगदी प्रकर्षाने जाणवली Now a days all independent women are totally dependent on their maids….खरंच ती पण एक बाईच आहे ना कामवाली…तिलाही हक्काची सुट्टी हवीच ना!! एरवी तिची दर रविवारची डोळ्यात सलणारी सुट्टी आज मात्र अगदी योग्य, वाजवी वाटत होती…. असो पण एकूण काय तर गाण्याच्या संगतीमुळे माझा the most happening day कसा संपला ते कळलेच नाही…उद्याचा नाश्ता काय करायचा ते ठरवून माझी ब्रम्हानंदी टाळी लागली होती…ये जीवन है, इस जीवन का यही हैं यही हैं रंगरूप!!!
दिलसे सुज्ञा

Categories
पाककृती भावसंग्रह

फराळाचं ताट तुम्हाला नक्की काय सांगतं ?

यावर्षी पावसानी अगदीच सगळयांना वेठीस धरलंयं. दिवाळी आली तरी पाऊस काय परतीचा निरोप घेईना. आता दिवाळीची खरेदी, घरातली साफ सफाई सगळ्यांनी कसरत करून, कशी बशी पुर्ण केलीच, पण फराळाचं काय करायचं? हा प्रश्न फक्त जी मंडळी अजूनही घरी फराळ करतात त्यांना नक्कीच पडला. कारण  फराळ केला तर तो मऊ पडतो म्हणून.

दिवाळीचा फराळ .
फोटो क्रेडिट- Pixabay free images.

माझही काही असच झालं, फराळाचं घरी करू की नको? अश्या कात्रीत असतानाच आमच्या इकडे पावसानी जरा दोन दिवस रजा घेतली …लगेच ह्यांनी फर्मान सोडलं आता काय पाऊस थांबलाय वाटतं ..आता किमान लाडू आणि चिवडा तरी घरी करता येईल ..म्हणलं हो ,करूया की आजचं! मग लगे हाथ, चिवडा आणि लाडू घरी केले, म्हणलं जरा जमलंच तर् करंजी, चकली पण करूनच टाकू .. शेवटी एकदाचा आमचा फराळ तयार झाला. दिवाळी म्हणलं कि फटाके आणि  फराळ हे आलंच …नवीन कपडे वैगरे आता असं काही फार अप्रूप राहिलं नाही ..कारण हल्ली बारा महिने कपड्यांची खरेदी चालूच असते. यावर्षी तर पाऊस आणि प्रदूषण यामुळे ग्रीन दिवाळी हाच फंडाय! मग उरला तो दिवाळीचा फराळचं फक्त… शिवाय आपल्याकडे कुठलाही सण असला तर खाण्याचं विशेष कौतुक …त्यात माझ्यासारख्या खवय्येना तर त्याचं विशेष कौतुक असतंच.

फराळाचं ताट.
फोटो क्रेडिट – अमृता गोखले.

मला असं नेहमी वाटतं आपलं खाणं आणि आपलं जगणं ,वागणं हे कुठेना कुठे एकमेकांशी रिलेट होत असतं. आता आपला फराळचं घ्याना, चिवडा तर खरं पोह्याच्याच.. पण आपण त्यात सर्व प्रकारच्या चवी एकत्र करतो. तिखट, मीठ ,साखर, मोहरीचा थोडासा कडसरपणा, पंढरपुरी डाळ थोडीशी कडक, शेंगदाणा, तीळ यामध्ये तेल असत, कडीलिंब, खोबरं  जे खरंतर नगण्य स्वरूपात असतं पण त्याचं अस्तित्व आपल्याला तेेेव्हाच जाणवतं, जेव्हा ते खाताना दाताखाली येतं. आपलं जगणं देखील असंच असतं हर तर्हेच्या माणसांनी आणि अनुभवांनी भरलेलं. आता चकलीचं बघा, कशी दिसते एकदम गोल, तरीही तिला काटे असतात (म्हणजे चकली चांगली झाली असेल तर तिला काटे दिसतात अन्यथा दिसत नाहीत) चकली करताना मधून सुरुवात करूनं ती तिच्याच भोवती वेढली जाते… आपणही अगदी असेच कुठलाही विचार करताना आधी स्वतःपासून सुरुवात करतो आणि स्वतःशीच येऊन थांबतो. आतून बाहेरून गोल त्यात परत तूप आणि वेलदोड्याची पूड शिवाय गोड… ओळखा बरं काय? बरोबर लाडू मग तो बेसनाचा असो किंवा नारळीपाकातला रव्याचा लाडू त्यावर परत मनुका आणि काजूचा साज चढवलेला असतोच. तो आबालवृद्धांना आवडतो. आपल्या आयुष्यातही अशी काही माणसं असतात ती अगदी सगळ्यांना लाडकी असतात. कुठल्याही वयोगटामध्ये ती अगदीच बिनधास्तपणे वावरू शकतात . करंजी तर मला पोटात हजारो गुपित ठेऊन, ओठी हसू असणाऱ्या एखाद्या आजीसारखी वाटते. तिला तिच्या मुलांपासून नातवंडांपर्यंत सगळ्याची गुपितं माहित असतात. मग एखादा प्रसंग history repeat असा असला तर ती फक्त हसते, तिच्या हसण्यातूनच प्रत्येकाला तिचं मत कळलं असतं तिला त्यावेळी काही मतप्रदर्शन वैगरे करायची गरज नसते. कडबोळी आणि शंकरपाळे म्हणजे येता जाता असं मुठीत घेऊन खाण्याचे पदार्थ.. कधीही सकाळ..दुपार ..संध्याकाळ चालतं .. ती म्हणजे घरातली शाळेला न जाणारी पिल्लावळ .. कोणीही घराच्या बाहेर जातंय म्हणल्यावर …मी पण येणार ..असं म्हणून पायात चप्पल सरकवून बाहेर सैर सपाटा करण्यास सज्ज असणारी. अनारसे करावेत ते घरातल्या अनुभवी बायकांनी .. ते तांदूळ भिजवणे ..मग त्याचे पाणी बदलत राहणं .. मग त्या वाटलेल्या तांदुळामध्ये अगदी काटेकोरपणे मोजून मापून गूळ घालणे… मग हलकेच हातानी पीठ तयार करणे.. एकदा का एवढं झालं कि मग अनारसा तयार करताना त्यावर  अगदी हलकेच हातानी खस खस लावणे..बरं त्याचही योग्य प्रमाण हवं बरं ..जास्त झाली तर जळायची शक्यता .. हे एवढं करून परत तो अनारसा अगदी बारीक गॅस करून तळायचा …त्यात परत तो जास्त कडकही नको आणि आतपर्यंत तळलाही गेला पाहिजे… एवढ्या सगळ्या अटी.. इतक्या निगुतीने हे सगळं करायचं म्हणजे त्यासाठी अनुभवचं हवा … माझी आई अनारसे करते घरी .. तिला ते अनारसे करताना पाहिलं कि वाटायचं किती सोप्प आहे हे सगळं… नंतर मोठं झाल्यावर कळलं की, दिसतं तेवढं सोप्प नाहीये हे बर का? यासाठी वेगळी तपश्चर्या लागते..पण आईने केलेल्या अनारस्याची चव अजूनही जिभेवर रेंगाळते. याच्यासाठी एक कसब लागतं ..आयुष्य जगण्याचं … बऱ्याच गोष्टी त्यांनी लीलया पेलल्या असतात .. बऱ्याच गोष्टींना त्यांनी स्वीकारलं असतं तेव्हा कुठे असे अनारसे होतात.

चकली, चिवडा, लाडू, करंजी, शंकरपाळे, कडबोळी, अनारसे अश्या पदार्थांनी भरलेलं ताट तुम्हाला काय सांगत? आयुष्य जगायला शिका..फराळाचं सेवन करणं जेवढं सोप्पंय ..तेवढंच हे देखील सोप्पंय.. फक्त त्या पदार्थाची चव राखा …आणि प्रत्येक नात्याचा मान राखा… फराळाच्या ताटासारखंच, तुमचं आयुष्यही अगदी रंगीत आणि चवदार होईल ..यात तीळमात्र  शंका नाही. तुम्हा सर्व वाचकांना दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा ! 

अरे, माझं फराळाचं ताट माझी वाट बघतंय .. तुम्ही देखील आस्वाद घ्या फराळाचा. चकली, चिवडा खाताना माझी आठवण असू द्या, चालू द्या! फराळमध्ये असतो तसाच खुस खुशीतपणा, थोडासा कडकपणा, बऱ्यापैकी गोडवा तुमच्याही आयुष्यात आणि स्वभावात असू द्या! पाऊस थांबला तर बाहेर एक सैर सपाटा देखील मारून या!

Categories
माझा कट्टा

मी अनुभवलेले रस्ता रुंदीकरण

काळाप्रमाणे रस्त्यांवर गर्दी वाढते. वाहनांसाठी रस्ते कमी पडायला लागतात. traffic jam होतात. त्यामुळे नगरपालिकेला रस्ता रुंदीकरणाचे निर्णय घ्यावे लागतात. त्यांना ते निर्णय पूर्णत्वाला आणायला खूप विरोध सहन करावे लागतात. सर्वात आधी ज्यांची घर किवा दुकानं पाडावी लागतात त्यांची परवानगी घ्यावी लागते आणि बाकी सगळ्या प्रकारच्या नोटीस तयार करायला लागतात. तो निर्णय पूर्ण पार पाडायला आणि रुंदीकरण करून रस्ता बनवेपर्यंत खूप दिवस लागतात. त्याबरोबर मनुष्यबळ लागते. compensation द्यावे लागते. पैसा, वेळ सगळे लागते. त्यात काही जण पालिकेविरुद्ध कोर्टात जातात. मग परत रस्ता रुंदीकरण अडकते. बाकीचे ताब्यात घेवून जेवढे कोर्टात गेले आहेत, त्या जागा सोडून बाकी रस्ता तयार करावा लागतो. त्यामुळे रस्ता रुंदीकरण हा नक्कीच सोप्पा विषय नसतो पालिकेसाठी.

दुकानाचा फोटो .
फोटो सौजन्य – मीनल रिसबूड

आमचे दूकान सदाशिव पेठेतल्या हौदापाशी होते. ५० वर्ष ते दूकान होते. आमचे आजोबा सुरुवातीला ते दूकान चालवत असत. त्यात त्यांनी खूप व्यवसाय केला. तिथे आधी लौंड्री होती पण ती बंद करून कापड दूकान सुरु केले. मी लहान असल्यापासून फक्त कापड दूकान बघितले. आमच्याकडे तेव्हा समोरासमोर दोन दुकाने होती. त्यात समोरच्या दुकानात वेगवेगळे जण असायचे. काही वर्ष एक सोनार होता. १-२ वर्ष माझ्या आईने तिथे शिवणकामाचे दूकान पण सुरु केले होते. पण आजीच्या विरोधामुळे ते बंद झाले असावे. माझी आज्जी वाईट होती असे म्हणणार नाही मी. पण बाईने बाहेर जावून काम करण्याच्या विरोधात होती. पण तिची मत सुनेसाठी वेगळी आणि मुलीसाठी वेगळी अशी मात्र होती. कारण माझी आत्या SBI मध्ये officer म्हणून होती असो.. आजी जुन्या काळातील होती असे म्हणू . पण आम्हा नातवंडांवर तिचा खूप जीव होता.

तर आमचे मुख्य दूकान म्हणजे कापडाचे आणि समोरचे दूकान वेगवेगळ्या लोकांना भाड्याने दिले होते. शेवटचा भाडेकरू म्हणजे एक XEROX चं दूकान. मी शाळेत असतानाच ते दूकान आमच्या डोळ्यासमोर पाडलेले बघितले. आम्ही लहान होतो, पण तरी आमच्यासाठी ते दुकान महत्वाचे होते. अगदी थोडं का होईना पण त्याचे भाडे यायचे आणि ते दूकान कोपऱ्यावरील असल्याने दोन्ही बाजूने जागा गेली. त्यामुळे जवळजवळ अख्खं दूकान गेले रस्त्यात. त्याची भरपाई पालिकेने दिली. पण ती रक्कम नगण्य होती.

आमचं मुख्य दुकान म्हणजे कापड दूकान. ते दुकान आजोबा आणि बाबा मिळून चालवायचे. चादरी, बेडशीट, आभ्रे, पंचे, टॉवेल आणि अजून काही काही त्यात विक्रीकरिता असायचे. सोलापूर चादरी आणि हुबळीचे पंचे. हि आमची दुकानातील खासियत. आमची USP म्हणेन मी त्याला. अर्थात आम्हा दोन्ही बहिणींची शिक्षणे, लग्न, घरखर्च सगळे काही मुख्य ह्या दुकानावर आणि बाकी नंतर आई बाबांच्या कष्टांवर झालेले आहे. त्यांच्या कष्टांवर एक आख्खा वेगळा लेख होईल. तर आमचे हे दूकान आमचे उपजीविकेचे मुख्य साधन होते. जागा पण मोक्याची होती. शगुन चौकातून नागनाथपाराकडे जाताना उजव्या कोपऱ्यावर कुमठेकर रोड वर. आमचे लग्न झाले आणि त्यानंतर १-२ वर्षात ते दूकान पाडले. ते दूकान पडणार म्हणून नोटीस आली होती बाबांना. तसे आम्हाला खूप वर्ष माहित होते दूकान जाणार म्हणून. कारण पालिकेने खूप वर्षांपूर्वीच नोटीस दिली होती. पण तेव्हा मात्र शेवटची नोटीस आली. आजूबाजूच्या सगळ्यांना माहित झाले आता हे दूकान जाणार. नातेवाईक, मित्र सगळे जेव्हा जेव्हा दुकानात यायचे तेव्हा हि एकच चर्चा. सगळे बाबांना विचारायचे. आता तू काय करशील शाम. बाबा म्हणाले दूकान नक्की नाही चालवणार. पण सगळ्यांनी विचारून विचारून बाबांना हैराण केले अगदी आणि तेव्हा पासून बाबांना BP ची गोळी लागली. विचारणारे सगळे काही काळजी पोटी विचारायचे असे नाही. काही मोजक्याचं लोकांना काळजी असते बाकी कुचकट हेतूने विचारायचे. बाबांना सगळ्यांना टाळता पण येत नसे. तेव्हा बिच्चारे झाले होते ते.

दूकान रस्तारुंदीत जाणे म्हणजे असलेल्या मालाचे काय करायचे? तो काही परत घेतला जाणार नाही. काही मित्रांकडे ज्यांची कापडाची दुकाने होते त्यांच्याकडे बाबांनी माल पोचवला तो या बोलीवर कि विकला गेला कि पैसे द्या ह्या बोलीवर. त्र्यंबक मोरेश्वर दुकानात सगळे पंचे दिले. सेल लावला. जेवढा माल विकता येईल तेवढा विकायला काढला. जेवढे पैसे सोडवता येतील तेवढे सोडवले. तरी ३,४ वर्ष घरी पण माल पडला होता. हळू हळू मूळ किमतीत विकत होते. शेवटी ती वेळ आलीच आणि सगळे दूकान रिकामे करावे लागले. कपाटे वगैरे सगळे मिळेल त्या किमतीत विकले. अर्थात त्यातील खूप सामान जुने असल्याने त्याची खूप काही किंमत आली नाही. rack घरी घेऊन गेले, त्यादिवशी माझे ऑफिस होते. ऑफिस मधून घरी जाताना बघितले. दूकान पडलेले. बघून सगळ्या आठवणी आल्या दुकानाच्या. हे दूकान पण कोपऱ्यावर असल्याने दोन्ही बाजूने गेले. अगदी छोटी जागा राहिली. पण बाबांनी त्यावर पण पाणी सोडले. त्यांना तिथे आता काहीच नको होते. बाबांना त्या नंतर किती त्रास झाला असेल. आपण एवढी वर्ष ज्या जागेत काम केले. दिवसभर आपण तिथे असायचो ती जागाच आता उरली नाही. करायला काम उरले नाही. अगदी खाण्यापिण्याची काळजी नसली तरी उपजीविकेसाठी असलेले मुख्य साधन बंद झाले. दिवसभर काय करायचे? हा प्रश्न. तोपर्यंत बाबांना ६० पूर्ण झाली होती. त्यामुळे त्यांचा retirement सुरु झाली,असा त्यांनी समज करून घेतला.

बर आता त्या रस्त्यात भला मोठ्ठा फुटपाथ केलाय. तिथे गाड्या उभ्या करतात. तिथे कोपऱ्यावर आता एक डोश्याची गाडी उभी असते. ते बघून खूप त्रास होतो. पार्किंग साठी असलेली जागा, खरीखुरी सामान्य जनतेच्या पार्किंग साठी वापरली जाते एवढेच काय ते समाधान.

आता सुद्धा रस्ता मोठा करतात. पण त्यामुळे कोणाला फायदा होतो? हातगाडी लावणाऱ्यांना. garriage वाल्यांना. ज्यांच्याकडे आपल्या गाड्या लावायला जागा नाही त्यांना. आत्ताच कोंढवा मध्ये रस्ता रुंदीकरण झाले. रस्ता बनवत असताना मनात  म्हणाले छान मोठा रस्ता होईल. रोज होणारे traffic jam कमी होईल. पण ते स्वप्न ठरले. एका garriage च्या आधी ५,६ गाड्या असायच्या. आता रस्ता रुंदीकरणानंतर  २०,२५ असतात. बरोबर आहे म्हणा. त्यांनी तरी गाड्या कुठे लावायच्या. स्वतःचा व्यवसाय कसा वाढवायचा. त्यातील काही गाड्या तर आता इथून परत हलणार नाहीत,अश्या स्थितीतील आहेत. बाकी traffic काय. हलणारे असते. ते त्याची वाट काढून जातील बरोबर. आप्पर इंदिरा पाशी झालेल्या मोठ्या रस्त्यावर truck, टेम्पो, पाणीपुरी, भाजीवाले , रिक्षा लावल्या जातात. रस्ता रुंदीकरणामागे असलेला उदात्त हेतू लक्षात घ्यायला पाहिजे. अश्या सगळ्या लोकांचे व्यवसायवृद्धी हाच तर मुख्य हेतू असतो. बाकी ज्यांची घर दुकाने जातात त्यांना तर काय त्यांचे म्हणणे मांडायला काही जागाच नसते. त्यांना जागा द्यायलाच पाहिजे. नाही देत म्हणले कि लगेच विकासाला अडथळा आणतात असे म्हणणार. विकासाला म्हणजे अश्या लोकांच्या विकासाला. शहराच्या नाही हा!

खराखुरा रस्ता रुंदीकरण म्हणजे काय. तर रस्ता मोठा केला आणि सामान्य लोकांना त्यांच्या गाड्यांसाठी जागा मिळाली. रस्ता खराखुरा मोठा झाला. मोठा झालेल्या रस्त्यावर नीट डांबरीकरण झाले. त्यावरून नीट गाड्या जावू लागल्या. असे झाले तर, ज्यांनी रस्त्यासाठी जागा दिली त्यांना पण वाईट वाटणार नाही आणि खराखुरा लोकांसाठी रस्ता उपलब्ध होईल. ह्याला म्हणतात रस्ता रुंदीकरण.

सौ. मीनल रिसबूड.

Categories
माझा कट्टा

एक दुर्लक्षित आयुष्य

होय त्या तशा कुणासाठी खास नव्हत्या आणि त्यांच्या नसण्याने ही कुणाला विशेष फरक पडणार नव्हता. अशा येसुआत्या. माझ्या लहानपणापासून मी त्यांना बघत आली आहे. सगळ्यांना त्या असल्या तरी आणि नसल्या तरी एकच होत्या. असं म्हणतात की प्रत्येक जण आपलं नशीब घेवून जन्माला येतो, तसचं येसू आत्या त्यांचं नशीब जगत होत्या. 

 येशु आत्या म्हणजे माझ्या आजोबांची चुलत बहीण. माझ्या आजोबांना सख्खी भावंडे नव्हती. त्यामुळे आत्या आणि त्यांच्या बहिणी आजोबांना जवळच्या वाटायच्या. 

लहानपणापासून फार कोड कौतुक न होता वाढल्या. त्यांच्या आईला म्हणे ३ मुलगे झाले पण तिन्ही दगावले. वाचल्या त्या तिघी मुली. म्हणून मोठी आजी म्हणायच्या मुली काय उकिरड्यावर ठेवल्या तरी जगतात. मोठ्या आजीला मुलींबद्दल खास आपुलकी नव्हती. 

येसु आत्या लहानपणी आजारी पडल्या आणि त्यांना कमी ऐकायला येवू लागले. वयपरत्वे हे बहिरे पण वाढत गेले. लग्नानंतर १२वर्षे संसार झाला, पण मुलबाळ झाले नाही. नंतर वैधव्य आले. कुणी आधार नाही म्हणून आजोबा त्यांना माहेरी घेवून आले. तेव्हा मोठ्या आजी होत्या, त्यांना हा निर्णय विशेष पटला नाही पण दुसरा पर्याय ही नव्हता. हे त्यांना ठाऊक होते. त्या म्हणायच्या स्वतःची मुलगी असली म्हणून काय झाले सतत सहवासामुळे माणूस मनातून उतरतो. त्या दोघींचं पटायचं नाही म्हणून दूध, स्वयंपाकाचे जिन्नस दोघींचे वेगळे ठेवलेले असायचे. आपापल्या कपाटात. येसु आत्यांचा खर्च कसा चालायचा हे मला माहीत नव्हते. कदाचित आजोबा देत असावेत. घरच्या शेतीत त्यांचा हिस्सा होता. 

अशा ह्या आत्या आजी , थोड्याशा संशयी, रागीट आणि घाबरट होत्या. त्या आजोबांबरोबर मोठ्या काकांकडे राहायच्या. त्यांची ठरलेली कामं होती. सकाळी देव पूजेची तयारी करायची. मग स्वतःचे कपडे धुवून घालायचे. दुपारचा चहा आणि संध्याकाळच्या भाकरी त्या करायच्या. 

त्यांचे उपासाचे दिवस ठरलेले असायचे. गुरूवार आणि शनिवार. उपवासाच्या दिवशी संध्याकाळी हमखास साबुदाण्याची खिचडी करायच्या. आम्हा मुलांमध्ये माझा धाकटा भाऊ योगेशवर त्यांचा विशेष जीव होता. त्याला एका वाटीत खिचडी काढून ठेवायच्या. चहाच्या वेळी आम्ही दिसलो तर अर्धा कप चहा आम्हालाही मिळायचा. लगेच त्यांना पोच पावती लागायची. चहा छान झालाय म्हटलं की खूश व्हायच्या. आपली स्तुती, कौतुक व्हावे ह्यासाठी त्या नेहमीच उत्सुक असायच्या.”काय म्हणतो दादा माझ्याबद्दल किंवा सूनबाई काय म्हणते माझ्याबद्दल”? असे त्या आम्हा मुलांना नेहमी विचारायच्या. मोठ्या आजी बोललेल्या त्यांना ऐकू येत नव्हते त्या आपल्यालाच काही बोलल्या असे समजून रागा रागाने आजीकडे बघायच्या. त्यांच्या बहिरेपणामुळे त्यांच्याशी खाणा खुणा करून बोलावे लागायचे. माझे धाकटे काका त्यांची खूप थट्टा करायचे. त्यांना खुणा करून खोट्या गोष्टी सांगायचे आणि आत्यांना ते खरे वाटायचे. 

ज्योतिष शास्त्राचा थोडा अभ्यास होता त्यांचा. आजूबाजूच्या बायका दुपारी त्यांच्याकडे प्रश्न विचारायला यायच्या.त्यांनी दक्षिणा म्हणून दिलेले १० ,२०  रुपये आत्या जपून ठेवायच्या. 

नऊवारी लुगडे नेसायाच्या त्या. मग दर वर्षी माझ्या आई बरोबर लुगडी खरेदीला पंढरपूरची वारी असायची. मीही एक, दोनदा त्या दोघींन बरोबर पंढरपूरला गेलीय. विठोबाचं दर्शन मग लुगडी खरेदी करून संध्याकाळी घरी परतायचं असा ठरलेला कार्यक्रम असायचा. 

दर गुरुवारी आमच्या घरी जेवायला यायच्या. आई त्यांच्या आवडीचा स्वयंपाक बनवायची. काहीतरी गोड करायची. म्हणून त्या आईवर खुष असायच्या 

काळाप्रमाणे आम्ही भावंडं मोठी झालो .आम्ही मुली लग्न होवून आपापल्या संसारात मग्न झालो. माहेरी गेल्यावर आत्या प्रेमाने पाठीवर हात फिरवून सगळं बराय ना ? असं विचारायच्या. 

हळू हळू आत्यांच वय होत गेलं. कधी तरी फोनवर आई त्याच्याबद्दल सांगायची आणि एक दिवस त्या गेल्याचं कळलं. 

शेवटचे काही दिवस त्या झोपून होत्या. त्यांची नातसून देवयानी वहिनीने त्यांची खूप छान सेवा केली. आयुष्यभर रख रख सोसली पण शेवट सुखाचा झाला त्यांचा. असं हे आयुष्य ना कुणाचं ना कुणासाठी पण त्या जगत राहिल्या. 

 आज महालय अमावास्येला त्यांची आठवण आली. म्हणून हा प्रपंच. 

नमिता पटवर्धन

Categories
माझा कट्टा

Misson कंटाळा – ह्या आयांने शोधला आहे उपाय

माझी आई सध्या माझ्याकडे आली आहे. आपल्या मुलांकडे आलेल्या प्रत्येक पालकांसारखीच तिचीही व्यथा आहे. स्वतःच routine इथे बसत नाही. माझ्या routine मध्ये तिची लुडबुड होते, असं वाटतं पण काही केलं नाही तरी कंटाळा येतो! मग काय करावे?

 मला तिची व्यथा कळत होती, पण प्रत्येक मुलासारखे तिने माझ्याकडे राहावं, मला तिचा सहवास मिळवा असंही वाटत होत. दर वर्षी ती आल्यानंतर सुरवातीचे काही दिवस मजेत जातात, पण मग कंटाळा हळूच डोकवायला लागतोच.

आमच्या society मध्ये चालायला तशी बरीच मोकळी जागा आहे. छोटीशी बाग आहे. जिथे निवांत बसायला बाक आहेत. तिला रोज संध्याकाळी चक्कर मारायची सवय आहे. संध्याकाळचा तो एक तास तिचा असतो. तिचा तो एक तास सहसा अश्या निसर्ग रम्य आणि शांत परिसरात जात असत. 

ह्या वर्षी ती आली तेव्हा तिने स्वतःच एक टाइमटेबल करून आणले होते. सकाळी मी अमुक अमुक कामे घरात करीन असं तिने जाहीर केलं. हा दर वर्षीचा प्रश्न असल्यामुळे तिने ह्या वेळी त्या वर तोडगा काढायचा असं ठरवूनच आली होती. 

मला मदतीला ती आहे म्हंटलयावर माझी कामे पटापट आवरत. मग मला तिच्या बरोबर गप्पा मारायला जास्त वेळ मिळतो .

संध्याकाळचे ५वाजले की मात्र ती आवरायला जायची. मग ती चक्कर मारायला जायची. मी मुलांना खेळायला घेऊन जायची त्यामुळे खाली तिची माझी भेट होत नसे.

काल ती घरी आली तेव्हा म्हणाली, उद्या मी आणि माझ्या मैत्रिणी डोसा खायला शेजारच्या हॉटेल मध्ये जाणार आहोत. म्हणून संध्याकाळी यायला उशीर होईल आणि जेवणाचं पण फार काही खरं नाही.

तिचे हे वाक्य ऐकून मी चपापलेच! आईला आमच्या सोसायटीमध्ये मैत्रीणी होत्या. हे मला माहीतच नव्हतं ! “अगं तू हवं तर त्यांना घरी बोलावू शकतेस! आणि कोण आहेत ह्या मैत्रीणी? मला ही भेटायला आवडेल त्यांना!” आई हसली आणि म्हणाली, आम्हाला मनसोक्त गप्पा मारायच्या आहेत आणि एका मैत्रिणीचा वाढदिवस आहे. तोही celebrate करायचा आहे. 

तिने फोन सुरू केला आणि मला काही फोटो दाखवले. ५ बायका, ज्या समवयस्क होत्या. ह्यांचे विषय ही सारखे होते आणि येणारा कंटाळा ही सारखाच होता. कोणी आपल्या मुलाकडे आले होते. तर कोणी आपल्या मुलीकडे. २ जणी नुकत्याच कायमच्या मुलाकडे राहायला आल्या होत्या. 

women above 50 finding their way

” आम्ही रोज भेटतो. काही सुख दुखाच्या गोष्टी शेअर करतो. नवीन काही कळलं तर सांगतो आणि आपला दिवस कसा आनंदात जाईल हे बघतो. मी खूप काही शिकले सुद्धा ह्यांच्याकडून” आई म्हणाली.

एक काकू,  वय वर्ष ७० असून घर बसल्या ट्रान्सलेशनच काम करतात . त्यांचं मराठी आणि हिंदी भाषेवर प्रभुत्व असल्यामुळे फावल्या वेळ त्या अश्या प्रकारे सत्कारणी लावत होत्या. तर दुसऱ्या काकू ज्या गुजरातहून आल्या होत्या. त्या नवीन नवीन हस्तकलेच्या गोष्टी शिकून, आपल्या नातवंडांना आणि इतरांना देत होत्या. 

केरळ मधून आलेल्या काकूंनी तर कमालच केली होती. त्यांनी insurance चा अभ्यास करून परीक्षा देऊन, आता इन्शुरन्स एजंटच काम त्यांनी सुरू केले होते.

लखनौ मधून आलेल्या काकूंना स्वयंपाकाची भारी हौस. त्यांनी परप्रांतातून आलेल्या आणि सध्या एकटेच राहत असलेल्या बऱ्याचश्या society मधील मुला मुलींना घरचा डबा द्यायचा उद्योग सुरु केला होता. 

ह्या बायका रोज भेटायच्या, मनमुराद गप्पा मारायच्या, कोणी नवीन पदार्थ करून आणायच, तर कोणी वाचायला किंवा ऐकायला काही चांगलं असेल, तर ते सुचवायचे. कधी जुने किस्से निघत तर कधी जुन्या आठवणी.

ह्या सगळ्या बायकांच्या जिद्दी कडे पाहून आश्चर्य वाटले आणि खूप कौतुक सुद्धा! ह्यांना एक दुसऱ्याची भाषा काही येत नव्हती, पण संवाद साधता आला होता. परप्रांतात, आपल्या आप्तेष्ट आणि शेजार पाजारहुन लांब असूनही ह्यांनी नवीन मैत्रिणी जोडायच धाडस केल होतं ! ‘मी काय करू’ पासून ते ‘मी अजून सुद्धा मनात आणलं तर काही करू शकते’ पर्यंतचा प्रवास फार सहज रित्या पार पडला होता. आता मला आईच्या कंटाळ्याची काळजी नव्हती. 

Categories
माझा कट्टा

सुमनांचे सु‘मन’

परवा काही खरेदी करण्यासाठी घराबाहेर पडले. थोडी फार खरेदी झाली, मग नेहमीप्रमाणे भाजी घेण्यासाठी बाजारात गेले. थोडी फार भाजी हवी होती ती घेतली आणि निघाले. आता भाजी घ्यायला गेलेय म्हणल्यावर लिंबु, कोथिंबीर, पुदिना, नारळ, मेथी आणि कांदा या भाज्यांचे वास म्हणजे अगदीच ओळखीचे झाले आहेत. माझे डोळे बंद करून जरी मला कोणी विचारले, हि कुठली भाजी आहे ते सांग? तरी ते मी सांगू शकेन. “झाली बाबा एकदाची भाजी घेऊन” असं मी म्हणलं आणि तितक्यात कुठलासा छानसा सुगंध माझ्या नासिकेतून थेट मनापर्यंत पोहोचला. “अहाहा! किती सुंदर सुगंध येतोय” …. असं  म्हणतं, मी त्या दिशेने वळले आणि पाहते तर काय? समोर निशिगंध, चाफा या फुलांची रास होती. मन पार हर्षुन गेलं. कितीतरी वर्षांनी मी अशी निशिगंध आणि चाफ्याच्या फुलांची रास बघितली होती. लगेहाथ मी चाफ्याची आणि निशिगंधाची फुलं घेऊन बाजारातून बाहेरदेखील पडले, पण त्या फुलांच्या सुगंध काही केल्या मनातून नाहीसा होत नव्हता आणि तो नाहीसा व्हावा अशी माझी इच्छाही नव्हती. 

घरी आल्यावर आधी भाजी काढून ठेवली. मग त्या फुलांना अलगद पिशवीतून बाहेर काढलं आणि निशिगंधाचा काय सुगंध पसरला, आहाहा!  चाफ्याची फुलं थोड्यावेळ छान पाण्यामध्ये भिजवून ठेवली. घरामधल्या एका छान नक्षीकाम असलेल्या फुलदाणीत त्या निशिगंधाच्या फुलांना सजवलं. तेव्हा एक प्रश्न नक्की पडला. “मी त्या फुलांना सजवलं कि त्या फुलांनीच  माझं घर सजवलं”? तुम्हाला काय वाटतं? विचार केला तर आपल्या कितीतरी सणा समारंभांना आपण कैक प्रकारची फुलं वापरतो. लग्न- मुंज अश्या शुभकार्यानां गजरे-हार अगदी हमखास लागतातच. लग्न समारंभात लांब सडक केसांच्या वेणीवर माळलेला  मोगरा आणि अबोलीचा नाजूक गजरा खरंतर अजूनच शोभा आणतो. एखाद्या लावण्यवती स्त्रीला खरंतर मेकअपची गरजचं नसते. एक गजरा घातला की झालं… तसंच परकं पोलकं घातलेल्या एखाद्या छोट्याश्या गोंडस मुलीला गजरा केसात माळला तर ती अजूनच गोड दिसते नाही का?

फुलांचे सुद्धा स्वभाव असतात नाही का? म्हणजे आता बघा ना.. लग्न समारंभात मोगरा, अबोली,शेवंती ही फुलं अगदी हमखास हजेरी लावतातचं. चाफा आता तसा दुर्मिळ झाला आहे. पण मला मात्र चाफा नेहमी देखणा वाटतो. त्याचा रंग, सुगंध, छान मऊ पाकळ्या… फक्त डोळ्यासमोर पटकन अवतरित होत नाही झाडाच्या  पानांमागे दडून बसतो. शोधावं लागतं त्याला! सदाफुलीची फुलं मात्र अगदी सहज नजरेस पडतात. शाळेमध्ये एखादी सतत हसणारी मुलगी असावी… जी कधीही शाळा बुडवत नाही ना तशी. अबोली मात्र नावाप्रमाणे शांत, तिला सुगंधही नाही पण अंगणाच्या एखाद्या कोपऱ्यात ती मात्र तग धरून वाढते. एखादं दिवस अबोलीचं  फुलं दिसलं नाही तर मग मात्र तिचं अस्तित्व जाणवतं. कमळ, ब्रह्मकमळ हि फुलं मला उत्सुकता वाढवणारी आणि अध्यात्मिक प्रगती करणारी फुलं वाटतात. जास्वदींचे फुल मात्र अगदी आपली सहनशीलता बघत कधी कधी. आपण अगदी अधीर असतो नवीन उमललेलं फुल बघण्यासाठी,पण एकदा का ते उमललं कि, “चला आज फुल आलं, आता आधी देवघरातल्या गणपतीला वाहूया”  हाच भाव मनी जागृत होतो. हा आपला गुलाब मात्र वेगवेगळ्या रंग रूपात अगदी छान वावरताना आढळतो. कधी लाल, पिवळा, कधी गुलाबी, कधी अगदी शुभ्र, तर कधी अगदी काळा देखील. वेगवेगळ्या रंगांच्या छटामध्ये सतत भुरळ घालत राहतो. कॉलेज मध्ये जाणाऱ्या मुलांकडून तर याला फारच डिमांड! Rose day, valentines day, Propose day या दिवशी तर गुलाबाच्या फुलाशिवाय चालतचं नाही. कधी कधी मला वाटतं….त्या गुलाबांना बोलता येत असतं..  तर कितीतरी successful or unsuccessful love stories ऐकायला मिळाल्या असत्या नाही का? किती जणांच्या प्रेमाचा ‘गुलकंद’ झाला हे देखील कळलं असतं, किती गम्मत आली असती. झेंडूच्या फुलांचा मात्र एक वेगळाच तोरा असतो. एरवी सजावटीसाठी आपण झेंडूच्या माळा करतो पण दसरा आणि दिवाळीला मात्र अगदी सोन्यासारखा दिसणारा झेंडू, सोन्याचेच भाव घेऊन बाजारात मिरवत असतो.

बाजारामध्ये फुलांचे बुके किंवा नुसती फुलं घ्यायला गेले कि आजूबाजूला दरवळणाऱ्या सुंगंधाने मन आपोआपचं  प्रसन्न होतं. तेव्हा जाणवतं …मन शांत करायला काही लागू पडत असेल तर हीच ती थेरपी. फुल विक्रेते देखील व्यवसाय म्हणूनच फुलं विकत असले तरी, मी तरी त्यांना आज पर्यंत कधी चीड चीड करून बोलताना ऐकलं नाही.मोगऱ्याचा गजरा विकणाऱ्या बायकादेखील किती प्रेमाने बोलतात, “ताई, गजरा घ्या ना, बघा छान दिसेल तुम्हाला” तेव्हाच फक्त केस कापल्याचे दुःख होतं. कदाचित फुलांच्या सुगंधाने त्यांचही मन शांत होत असेल. आपण आपली डोके दुखी, पाठदुखी, गुडघे दुखी कुरवाळत बसतो. पण या फुल विक्रेत्यांना मात्र एक दवा लागू पडतं असेल ती म्हणजे हे फुलरूपी सुखाची टोपली! बस्स, अजून काय पाहिजे? किती छान नाही का? सकाळी उठल्या उठल्या अशी छान टवटवीत फुलं नजरेस पडली तर दिवसभर आपल्यालाही कसं ताजतवानं वाटतं. मधुमालती, बुचाची फुलं याचा सुगंध अगदी थोडासाच येतो पण तरीही मनाला सुखावून जातो. मी राहते त्या सोसायटीमध्ये आम्ही लहान असताना एक गुलमोहराचं झाड होतं. त्याला फुलांचा इतका छान बहर असायचा. त्या फुलांमध्ये असणाऱ्या पाकळ्यात एक पाकळी थोडी वेगळी असते. त्या पाकळीमध्ये लाल आणि पांढरा असे दोन रंग असतात. त्याला आम्ही ‘कोंबडा’ असे म्हणायचो. मग खाली पडलेल्या फुलांमध्ये किती कोंबडे मिळतात त्यासाठी खटाटोप करायचो. त्याचबरोबर कॉलनीमध्ये अजून दोन झाडं लावली होती बरेचजणांना माहितही नव्हतं कि ती कुठली झाडं आहेत. बरेच वर्ष म्हणजे जवळ जवळ २० वर्षानंतर ते झाड पूर्ण वाढल्यावर त्याला खूप फुलं आली नंतर कळलं कि ते कैलासपतीचे झाड आहे. किती  छान सुगंध पसरतो त्या फुलांचा. आता माझी मुलगी त्या झाडांची फुलं गोळा करते. काही आठवणी असतात अश्याच ज्या मनात घर करून राहतात.

या फुलांचं आयुष्य खरं तर किती? फारफार एक दोन दिवसांचं पण सगळ्यांना प्रसन्न करतात, आपलंस करून घेतात. आपल्याला मात्र आयुष्यभर मदत करतात. त्यांची कुठे अपेक्षा असते मला अमुक हीच जागा पाहिजे. कधी देवाच्या चरणी अर्पण केली जातात. कधी लहान मुलांच्या हाती सापडतात. कधी कुणाच्या गळ्यातला हार होऊन कार्यक्रमाची शोभा वाढवतात. तर कधी कुणाच्या अंत्य संस्काराचे साक्षी होतात. अगदी जन्माला आल्यापासून आपल्या  अंत्य संस्कारापर्यंत आणि त्यानंतरही. फुलं खरंच कधी कुठलाही भेदभाव करत नाहीत.

फुलांना राग, लोभ, मोह, माया, मत्सर, यापैकी कोणीही भुरळ घालूचं शकत नाहीत. आयुष्यातला एक दिवस असं जगून बघा, बघा जमतंय का? कुठलीही अपेक्षा न करता सतत दुसऱ्याला देत राहणं हे आपण …त्या फुलांकडून शिकलं पाहिजे नाही का?

Categories
कविता

आठवण

a nostalgic poem about memories and determination

आज का कोण जाणे मनाला पुन्हा काहूर फुटला,
अचानक त्या निसर्गाच्या सान्निध्यात जाऊन पुन्हा कोड्यात पडलं ते…
रस्त्यांच्या बाजूने बेभान पळणारी ही झाडं,
सताड रानात, भर उन्हात नयनांना थंड करणारी झाडांची ती हिरवळ,
आडवी तिडवी वळणं पुन्हा त्या मनाला आयुष्याच्या प्रेमात पाडत होती….
आणि जुन्या आठवणींच्या साहाय्याने ते मन पुन्हा नवीन आठवणी बनवण्यात रमलं होतं…
असं म्हणतात आयुष्य नावाच्या या गोष्टीला आठवणींची भुरळ पडणं खूप सोपं असतं…
कित्येकांनी तर या भुरळेच्या जीवावर वर्षानुवर्षे राज्य केलं,
आणि सतत एखाद्या चातकाप्रमाणे परिस्थिती बदलण्याची वाट बघितली…
नियती पुढे झुकून हार न पत्करता हे मन मात्र आठवणींच्या जोरावर सतत लढत राहिलं स्वतःशीच…
आणि सरतेशेवटी त्या आठवणींनीच ध्यास दिला नव्याने जगण्याचा….
फरक फक्त इतकाच की, आठवणींपुढे नियती नेहमीच जिंकली होती….
पण खऱ्या अर्थाने त्या मनाला मर्म दिला तो त्या जिद्दी, बोचट, रसाळ आठवणींनी…!!!

Categories
Uncategorized कविता

खेळ-भांडे

कड़क उन्हाळा न भयान शांतता..!
आज ही विचारात आठवनीत एकांतात गावातील शाळेत जाऊन बसलो..!

शाळा बंद त्या मुळे शांतता..
बसून वेगवेगळा विचार येत होता..

आजूबाजूला कोनी च नव्हतं,कधी पापनी लागली न कधी झोपलो कल्पनाच नाही..!
कुठला तरी आवाज कानावर पडला..
तोच झोप उडाली,थोड्या अंतरावर.. २-३ चिमुकले खेळत होती..त्यांचा धींगाना चालू होता..
परत झोपन्याचा प्रयत्न करतं होतो पन चिमुकल्यानचा आवाज झोप उडवत होता…

शेवटी बसलो त्यांचा कड़े बघत..
२ मुली आनि १ एक मुलगा..
छोट्या छोट्या डब्या..खेळ भांडी त्यात झाडाची पानं, छोटा गैस, त्यावर भांडी..
एक छोटसं घरच आहे जनु असा खेळ..

त्यांचातला संवाद थोड़ा काना वर पडला..

“ये हा माझा नवरा..
न आम्ही शेतात जातो..
तू आमची मुलगी तू घरीच थांब..”

लगेच त्यातली दूसरी मुलगी

“ये हा माझा नवरा न तू आमची मुलगी..
न तू घरी थांब.. नाय तर मि नाय खेळत…”

त्यांचा सवांद सोडा..
त्यांच् बोलन सोडा..

किती साहजिकच घडत होत्या ना लाहनपनी त्या गोष्टी …म्हणजे घर घर म्हणजे (संसार) एक खेळच खेळायचो, पण किती निरागसतेने..
अर्थ माहित नसायचा..पण भाव होता…
तो खेळ होता न आज ति एक जबाबदारी आहे..
ति निरागसता, तो चांगूलपणा, ते प्रेम ,तो भाव, या सगळ्या गोष्टी जबाबदारी आणि शारीरिक आकर्षण..
या ओझ्याखाली दडून पडल्या..

कारणं हा खेळ आज विकत घ्यावा लागतो..
या देवानघेवानला हुंडा ही म्हणू शकतोच.!

आज बघतो तर प्रत्येक संसारात तू तू- में में ..
मानसिक, शारीरिक त्रास, पुरुषात्मक विचार, चिड चिड, संशय, दारू या सगळ्या गोष्टी आज घडत आहेत, कारण प्रत्येक गोष्टी बाबतीत आपण मनाने किंवा प्रेमाने नाही तर डोक्यानी विचार करतोय..!

वाढत्या वयानुसार विचारात बदल होतोय पण मन मात्र कमकुवत होत चाललय..

सोप्या भाषेत सांगायच झाल तर..एक दिवस संसार लाहानपनीच्या खेळासारखा जगून बघा..!
कारण ज्या वयात काहीच कळत नव्हतं माझ्या मतेतरी तिथेच प्रेम होतं ..!

धनेश खंडारे.

Categories
काही आठवणीतले

गोष्ट तशी छोटीशी पण …

माझी दहावीची बोर्डाची परीक्षा नुकतीच संपली होती. सुट्टीचे पहिले काही दिवस मी खूप धमाल केली. पण मी ठरवले होते की या सुट्टीचा जेवढा सदुपयोग आपल्याला करता येईल तेवढा करायचा. माझ्या बाबांनी मला रोज सकाळी उठून व्यायाम करायचा सल्ला दिला. आम्ही दोघांनी रोज सकाळी व्यायाम करायला सुरुवात केली. आमच्या घराजवळचेच एक मोठे ग्राउंड आमच्या व्यायामाचे ठिकाण झाले.

मी काय कोणी व्यायामपटू नव्हतो, म्हणूनच सुरुवातीचे काही दिवस मला त्रास व्हायचा. जसा मी घरी परत यायचो तसा मी लगेचच एक ग्लासभर दूध प्यायचो. गार वा गरम, दूध प्यायल्यावर खूप बरे वाटायचे. आमच्याकडे रोज एक दादा दूध घेऊन यायचा. महिन्याच्या शेवटच्या तारखेला आम्ही त्याला पूर्ण महिन्याचे पैसे द्यायचो. त्याचे नाव वैभव. नावाच्या विपरीत त्याची आर्थिक स्थिती होती. फक्त आम्हालाच दूध द्यायला तो आमच्या बिल्डींगमध्ये यायचा तरीपण या गोष्टीचा राग किंवा कंटाळा त्याच्या चेहऱ्यावर दिसत नसे. आमचे बोलणे जरी दोन एक मिनिटांचे असायचे तरी मला त्याच्याबद्दल आपुलकी वाटायची. मला त्याची सगळ्यात आवडणारी गोष्ट म्हणजे त्याचा हसतमुख चेहरा. त्याच्याकडचे दूध तर मला आवडायचेच पण त्याच्याशीही माझी चांगली मैत्री झाली होती. व्यायामाला जायला लागल्यापासून आमच्या भेटी कमी झाल्या होत्या.

व्यायाम सुरू करण्याआधी आम्ही ग्राउंडवर चालण्याचा व धावण्याचा सराव करायचो. ग्राउंड सर्व बाजूंनी सपाट नसल्यामुळे काही ठिकाणी खड्डे तयार झाले होते. रोजच्या प्रमाणे धावत असताना माझा पाय अशाच एका खड्ड्यात गेला आणि मी अडखळलो. माझा पाय मुरगळला अचानक पाय मुरगळून झालेल्या वेदनेने मी कळवळलो. त्या दिवसाचा आमचा व्यायाम थांबला.

बाबांच्या आधाराने मी घरी यायला निघालो. प्रत्येक पावलागणिक मला असह्य वेदना सहन कराव्या लागत होत्या. कधी एकदाचे घरी पोहचतोय असे मला झाले होते. मी कसाबसा बिल्डिंगपर्यंत  पोहचलो. बिल्डिंगला लिफ्ट असल्याने सुदैवानें मला पायऱ्या चढायला लागणार नव्हत्या. आम्ही लिफ्टजवळ पोहचणार, तेवढयातच कुणीतरी लिफ्टचे दार लावून वर जाण्याच्या तयारीत होते. लगेच आम्ही त्याला थांबा असे म्हणून थांबण्याचा संकेत दिला. जसे आम्ही लिफ्टच्या समोर आलो तसे बघतो तर काय, ती व्यक्ती म्हणजे आमचा वैभवदादाच होता. आम्ही एकमेकांकडे बघून हसलो. घाईत असणारा तो दुधाच्या पिशव्या आमच्याकडे सुपुर्द करून निघून गेला. त्याला बाय बाय करून त्याच हाताने मी लिफ्टचे दार लावले आणि आम्ही वर आलो. जसे आम्ही आमच्या घराच्या मजल्यापर्यंत पोहचलो आणि लिफ्टच्या बाहेर आलो, लिफ्टचे दार लावले तेवढ्यात अचानक लाईट गेले. आता काही वेळासाठी लिफ्ट निकामी होणार होती. जर वैभवदादा आम्हाला न बघताच वर गेला असता तर कदाचित आम्हाला लिफ्ट वापरता आली नसती, त्यामुळे माझ्यासमोर दुखऱ्या पायाने सत्तर पायऱ्या चढण्याचे आव्हान उभे ठाकले असते. हातात दुधाच्या पिशव्या असल्यामुळे मी मनातल्या मनातच मनापासून देवाचे आभार मानले. वैभवदादा मला त्यावेळेस एका देवदूतापेक्षा कमी नव्हता. त्याने फक्त माझ्या कळवळत्या जीवाचे श्रमच नव्हते वाचवले तर शक्ती देणारे दूधही माझ्याकडे सुपूर्द केले होते. गमतीने मी त्याला देवदूत नव्हे तर देवदूध ही उपमा देतो.

Categories
Uncategorized कविता

काटेरी

काट्यांची सवय झाली आहे मला

त्यांच्या रुतण्यातही सुख वाटतंय,

वाटेवर एखादं फुल असलं तरी,

मला त्या सुखाचं भय वाटतंय ll१ll

फुलांच्या गळण्याचं सावट

मनावर सदा मी बाळगलय,

शाश्वत काट्यांच्या आधारावर

म्हणूनच मन विसंबलय ll२ll

फुलांपासून अलीकडे मी

चार हात अंतर ठेवलंय

काट्यांमध्येच उमलण्यात

सुख मी शोधलय ll३ll

काट्यांच्या सहवासाने

मलाही काटेरी बनवलय,

फुलांसारखं नाजुक असण्यापेक्षा

काटेरी असणं मी पसंत केलंय ll४ll

काटेरी झाल्यावर

भीती नसते कुणी खरचाटण्याची,

फुलांना मात्र सदा भीती

कुणीतरी कुस्करण्याची ll५ll