Categories
कथा-लघु कथा भावसंग्रह

दान देगा देवा …

आज १ जानेवारी होती. माझ्या दरवर्षीच्या नेमा प्रमाणे मी जवळच्या पण अतिशय नावाजलेल्या अश्या गणपतीच्या देवळात गेले. पोहचायला थोडा उशीर झाला आणि लक्षात आलं कि निम्म्या पुण्यानी माझ्या सारखाच चंग बांधला होता. बरं, १ जानेवारी म्हणजे सुट्टीचा दिवस मग तर गर्दी बद्दल बोलायची सोयच नाही.

मी जवळच्या एका फुलवालीकडे चप्पल सोडली आणि दहा रुपयांची फुलं घेऊन रांगेत लागले. रांगेत वेगवेगळ्या प्रकारची लोकं उभी होती. एक नवीन लग्न झालेलं जोडपं आलं होतं, तर त्यांच्याच पुढे दोन अतिशय कंटाळलेली पण निरागस अशी लहान मुलं घेऊन एक दाम्पत्य उभे होतं. थोड्या अंतरावर एक खाष्ट अशी दिसणारी आज्जी तिच्या उद्योगी नातवाला घेऊन बसली होती. तिने तिथल्या शिपायाला खुर्ची द्यायची ऑर्डर सोडली आणि कशी आजकालची पिढी वयस्करांना मान देत नाही ह्यावर भाष्य केल. काही युगुल प्रेमी देखील रांगेत उभे होते. एक तशी शांत पण डोळ्यात कसली तरी खंत घेऊन एक तरुण मुलगी उभी होती. तिच्या पुढचं जोडपं बहुदा कुठलातरी नवस फेडायला आलं असावं असा माझा अंदाज होता.

हे सगळे प्रकारचे लोक पाहत पाहत आमची रांग हळू हळू पुढे सरकत होती. लांबुन मला बाप्पाचे दर्शन झाले. मनो मनी मी बाप्पाला हात जोडले . तेवढ्यात डोक्यात एक विचार आला. मनातच मी म्हंटलं “ काय रे देवा तुझी व्यथा. दिवस रात्र लोकांचे दुःख आणि तक्रारी ऐकून तुला किती कंटाळा येत असेल! सगळे नुसते तू कस त्यांना काहीतरी दिलं नाहीस ह्यावरून तक्रार करणार किंवा मला हे मिळू दे अशी आशा करणार ” तोच माझ्या कानात एक आवाज ऐकू आला “हो ना, कधी कधी कंटाळा येतो खरा, पण शेवटी माझीच लेकरं आहेत ना हि, मग  समजून घेतो मी त्यांना.

What should we ask God? Strength or money? Material gifts or peace? A short story

मी तर उडालेच हे ऐकून. कोण बोललं? अस मी हळूच विचारले आणि कावर्या बावर्या नजरेने इकडे तिकडे पाहू लागले. मागे उभे असलेल्या लोकांना मी ठार वेडी असल्याची खात्री पटली होती बहुदा, ते आपलं एक हाताचं अंतर ठेवून माझ्याकडे बघत होते. मला भास होतायत अस मी माझ्या मनाची समजूत काढून परत नीट उभी राहिले, तोच परत तोच आवाज “ अगं मला वाटलं नव्हतं तू इतकी चकित होशील असं ! माझ्याबद्दल अशी काळजी इथे फारस कोणी व्यक्त करत नाही म्हणून पटकन तोंडून आले. आता तुझ्या लक्ष्यात आलंच असेल मी कोण आहे ते.

“कसं आहे, इथे काही लोक माझ्यावर टीका करायला येतात, तर काही लोक दुकानात गेल्या सारखे वागतात. माझं हे काम कर मी तुला सोन्याचा मुकुट देईन. म्हणजे त्यांच्या मनासारखे झाले तर मला सोन्याने मढवतील आणि नाही झाले तर माझे असणे हि नाकारतील. अश्या लोकांच्या गर्दी मध्येच असे लोकही येतात जे आव्हानांना घाबरून न्हवे तर त्यांना सामोरे जाण्याचे बळ मागायला आले असतात. काही लोक त्यांच्या आयुष्यातल्या चांगल्या क्षणांसाठी आभार व्यक्त करायला आले असतात. काही असे असतात कि जे जीवनातील आव्हाने पेलता पेलता थकून व हताश होऊन गेलेले असतात. त्यांना माझ्या कुशीत काही क्षण विसावा हवा असतो. पुन्हा जोमाने काम करण्यासाठी उमेद हवी असते आणि मनशांती हवी असते. माझ्या अश्या लाडक्या भक्तांना मी कसा सोडू?

तू पण नव्या वर्षात माझी कृपा तुझ्या कुटुंबावर अशीच राहू दे हे मागायला आली आहेस ना? डोळ्यात पाणी तरळत होत आणि तोंडून आपसूक निघालं ‘ गणपती बाप्पा मोरया’.