Categories
Uncategorized कथा-लघु कथा

म्हाद्या! भाग ३

आज खूप दिवसांनी लिहायला सुरुवात केली आहे. मागच्या म्हाद्या भाग २ मध्ये सरपंच म्हाद्यावर चिडला आणि तो त्याला घरी जाण्यास सांगतो इथपर्यंत आपण वाचले.. आता सरपंच त्याला त्याच्या छोट्या चुकीसाठी कामावरून काढेल का ? असाच प्रश्न पडला होता. आज वाचूया काय होतंय ते. 

म्हाद्या! भाग ३
चित्रकार- उमा लवंदे

म्हाद्या घरी गेल्यावर..

घरी गेल्यावर म्हाद्याने घडलेला प्रकार मालीला सांगितला. तू पण थोडी चिडली ..आणि घडला प्रकार चुकीचा आहे..पण त्यासाठी नोकरी वरून काढणं तिला पण पटलं नाही. दुसऱ्या दिवशी परत

म्हाद्या सरपंचाला जाऊन भेटला आणि पुन्हा विनवणी करून ..अशी चूक पुन्हा होणार नाही.. असा विश्वास दिला ..सरपंच रागीट असला तरी मनाने चांगला होता. त्यांनी लागलीच त्याला सांगितलं .. तुला काही मी कामावरून काढत नाही. येत जा कामावर.. 

दुसऱ्या दिवशी ..

दुसऱ्या दिवशी म्हाद्या कामावर हजर झाला. रोजच्या प्रमाणे  कामाला लागला. बाग बगीचा साफ करत होता.. तिकडून सरपंच आला.. आणि त्याला म्हाद्याला अजून चार जास्तीची काम सांगितली… म्हाद्यानी सगळी काम करून टाकली. तोपर्यंत रात्र  झाली. बऱ्यापैकी काळोख पसरला होता. सरपंच बाहेरून येणार …तेवढ्यात .. त्याचा पाय कुठेतरी अडखळला .. आणि तो पडला .. हे बघून म्हाद्या तिथे धावत जाणार… तोपर्यंत सरपंचाच्या डोक्यावर कुणीतरी मागून वार केला. सरपंच त्याला बघणार तोपर्यंत मारेकरी पळून सुद्धा गेला. तिकडून म्हाद्या धावत आला.. आणि सरपंचाला पकडलं.. आणि आधी उचलून घरात घेऊन गेला. सरपंचाला कळेचना की नक्की काय झालं? कोणी असं वार केला ते? म्हाद्याने मालकीण बाई ना घडला प्रकार सांगितला. मग लगेचच डॉक्टरांना बोलावून मलम पट्टी करण्यात आली. सुदैवाने जास्त दुखापत झाली नव्हती. मग म्हाद्या घरी निघून गेला. दुसऱ्या दिवशी सरपंचांनी त्याला बोलावलं आणि विचारलं नक्की काय झालं? कोणी असा वार केला .. कारण सरपंच त्या माणसाला ओळखू शकला नव्हता.. म्हणून त्यांनी म्हाद्या ला विचारलं. तसा तो म्हणाला “म्या पन नाय बघू शकलो सईब त्यांना”. 

सरपंच त्याला म्हणाला ..तू माझा जीव वाचवला. मी तुला उगाचच बिन कामाचा समजत होतो.. तू एक काम कर.. तुझ्या बायकोला घेऊन इथे वाड्याच्या जवळच एक घर आहे.. तिथे राहायला ये. आणि उद्यापासून तू माझा खास माणूस म्हणून काम करशील आता ते बागेतली काम थांबव. साहजिक म्हाद्या ला आनंद झाला पण मनात प्रश्न आला.. आता नवीन घर म्हणजे घरभाडे पण द्यावे लागेल. त्यांनी मनातली शंका सरपंचाला बोलून दाखवली त्यावर सरपंच म्हणाला की तू त्याची काही काळजी करू नकोस ..तू माझा जीव वाचवला मी तुझ्यासाठी एवढं नक्कीच करू शकतो. तुझ्या घराचं भाड मीच देईन. तू फक्त माझ्या बरोबर रहा.

म्हाद्याला शेवटी कायमचं काम आणि राहायची सोय झाली म्हणून फार आनंद झाला. 

माली आणि म्हाद्या दोघेही नवीन घरी राहायला गेले आणि पुन्हा नव्याने नवीन स्वप्नं रंगवू लागले.

खरंतर माणसाची गरज असते किती…खूप कमी ..राहायला घर आणि पोटा पाण्यासाठी काम … बरेच लोक मात्र नश्वर सुखाच्या मागे धावताना दिसून येतात.. आता पुन्हा एकदा हे प्रकर्षानं जाणवतं.

Categories
कथा-लघु कथा

म्हाद्या ! भाग १

म्हाद्या  हा एका छोट्याश्या गावात राहणारा.. गावा मध्येच पडेल ते काम करून पोट भरणारा. आई वडील लहानपणीच गेल्यानं, लहानपणा पासून गावात राहून मिळेल ते काम करून पैसे कमवून दिवसाकाठी अर्ध पोटी झोपणारा. 

फाटलेला, मळलेला झब्बा आणि धोतर ..डोक्याला रंग ओळखूही  येणार नाही, इतपत मळलेला एक पंचा ..उन्हात काम करताना डोक्याला बांधायलाही तोच आणि  घाम टिपायलाही तोच!

म्हाद्या - ची कथा

असा हा म्हाद्या साधारण ३० वर्षाचा. प्रामाणिक आणि कष्टाळू. एक दिवस असाच गावात फिरताना त्याला एका घराच्या कुंपणाशी एक मुलगी दिसली. अंगानी अगदी बारीक.. रंगानी गव्हाळ ..नाकी -डोळी  देखणी…आणि कमरे पर्यंत लांब केस.. आणि अंगात त्यातल्या त्यात बरी असेल, अशी रंग गेलेली ..पण कुठेही न फाटलेली अशी साडी नेसलेली .. असा काहीसा तिचा वेष.

ती त्या कुंपणाच्या बाहेर उभी राहून…आत असलेल्या एका गुलाबाच्या झाडावरचे एक फुल तोडायचा प्रयत्न करत होती. कोणी आपल्याला बघत तर नाही ना… कोणी त्या घरातून बाहेर तर येत नाही ना ते ती अधून मधून बघत होती. म्हाद्या हे सगळं बघत होता… आपल्याकडे याला  चोरी म्हणतात, पण गावात त्याला एखाद्याची गोष्ट न विचारता घेणे एवढंच म्हणतात. कितीदा तिला कुंपणा वरची तार लागली, कुठे पायाला थोडे खरचटले पण काही केल्या त्या मुलीला ते फुल तोडायला काही जमत नव्हतं. म्हाद्या शेवटी तिथे गेलाच .. त्यांनी स्वतःकडे एक आणि फुलाकडे एक बोट दाखवत, खुणेनेच तिला..मी काढून देऊ का? एवढंच विचारलं, तिनं होकारार्थी मान हलवल्यावर त्याने लगेचच तिला … ते गुलाबाचं फुल काढून दिलं. दबक्या आवाजात “येक पुरं का”? असं तिला विचारलं. तिनं त्याला नुसतं एक स्माईल दिलं आणि लगेच ते फुल स्वतःच्या केसात माळलं. दोघेही आपापल्या वाटेनं निघून गेले. 

दुसऱ्या दिवशी म्हाद्याने परत तेच बघितलं, यावेळी त्यानं तिला न विचारताच, फुल काढून दिलं. म्हाद्यानं तिला विचारलं, “ह्ये, आस ..तू .. रोज रोज फुल का नीतीस ”? 

ती म्हणाली, “त्ये .. आसच .. केसात माळायला … आमाला ना चांगली कापडं, ना बाकी काय ..म्हणून आपलं ह्ये फुल घालते. तेव्हडंच आपलं रोज नवीन काहीतरी घेतल्या परीस वाटतं  नव्ह”.  

म्हाद्यानं ‘व्हंय’ म्हणतं मान हलवली. 

तेवढ्यात तिनं विचारलं, “तुमी कोन”? 

तो म्हणाला , “म्या म्हाद्या, हिकडं या रस्त्याच्या पलीकडं त्यो मोठ्ठा वाडा हाय नव्ह …त्याच्या मागल्या रस्त्यावर एक वस्ती हाय, तिथ म्या राहुतोया”, “तुमी कोन”?

त्यावर ती म्हणाली, “म्या माली, लहानपनापासनं, म्या ह्याच गावात हाय, रोज कुनाच्या तरी परसातलं फुल घ्यायचं  नी केसात माळायचं ..म्हणान गावातले लोक माका माली म्हणाय लागे”. म्या, गावा मधी एकटीच राते हाय, माझे, मायबाप, माका लहानपणीच सोडून गेले”. तवापासून मी या गावातच राहिली हाय, या गावातच मी कुना कुनाच्या  घरामंदी काम करते, कुनाची फरशी पुसते, कुनाची भांडी घासते. असं काय बाय काम करत असते.. ” तुमी काय काम करता? मालीने म्हाद्याला विचारले.

म्हाद्या म्हणाला,” म्या, कुनाच्या घरी काय पडाल ते काम करतू, कुनाची विहीर साफ करतू, कुनाच्या  बाग साफ करतू, नारळाच्या झाडावर चढतू, नारळ काढतू, कुठं कुनाला… काय मदत पायजे असलं  आणि मला चार पैक मिळणार असतंल, तर तिथं म्या काम करतू”.

दोघांमध्ये एवढं संभाषण होऊन .. मग एक जण काम शोधायला आणि एक जण काम करायला असे ते दोघेही..  आपापल्या वाटेने निघाले. त्यांनी तिला फुल काढून द्यायचा आणि तिने ते फूल केसात माळायचा हा सिलसिला बरेच महिने पुढेही अविरतपणे चालूच  होता. दोघेही रोज एकमेकांशी बोलायचे आणि नकळतपणे दोघेही एकमेकांना समजून घेऊ लागले. दोघांची परिस्थिती सारखीच आहे हेही दोघांनाही आतापर्यंत कळून चुकले होते. दोघांनाही म्हणावा तसा कोणाचाच आधार नव्हता. 

असंच एक दिवस

म्हाद्याने झाडावरचे छान टवटवीत, गुलाबाचे फुल झाडावरून तोडले आणि आज त्यांनी तो गुलाब मालीच्या हातात न देता, तो थेट तिच्या केसात माळला. तसं माली त्याच्याकडे , काहीशी आश्चर्याने, काही गोंधळल्यासारखी आणि काहीशी आनंदी होऊन बघू  लागली. तसं वेळ न जाता म्हाद्याने मालीला वेळ न घालवता विचारले,”आपन लगीन करायचं का? तसं काहीसं लाजून आणि काहीच खुश होऊन, मालीन ‘हो’ म्हणून मान हलवून त्याला होकार दिला. तसं म्हाद्या खुश होऊन गावभर पळत सुटला. दुसऱ्या दिवशी म्हाद्या आणि मालीन गावातल्या देवळात जाऊन लग्न करायचं ठरवलं..आता ह्या दोघांनी कुठल्याश्या देवळात जाऊन एकमेकांशी लग्न केलं, आता त्यांचं लग्न म्हणजे काय फार मोठा सोहळा नाही. ते दोघे आणि देवळातला देव ,हे एवढेच ! दोघांनी  देवाच्या साक्षीने एकमेकांना छोटे छोटे हार घातले. त्यांनी तिच्या गळ्यात काळं डोरलं बांधलं ..झालं दोघांचं लग्नं. बाकी काही नसलं तरी दोघांचं एकमेकांवर खूप प्रेम होतं.

आता दोघांचं लग्न झालं खरं.. पण आता यापुढे काय होईल, कसा असेल या दोघांचा प्रवास ? जाणून घेण्यासाठी लवकरच भेटू पुढच्या भागात !

Categories
कविता

भांडण (बालकविता)

कविता आणि कथेमध्ये एकदा चांगलेच जुंपले

रागेभरल्या शब्दांचे पडसाद वाचनालयात घुमले. II१ II

कविता म्हणाली :

मोठ्या वाक्यात अनेक पानात उगाच पसरलीस तु,

शब्दांच्या फापटपसाऱ्यात स्वतः हरावलीस तु.

सुबक नेटकी, ताल लयीत, आखीव मी रेखीव मी,

थोडक्या नीटस शब्दात, अर्थपूर्ण परिपूर्ण मी II२II

कथा म्हणाली :

यमक मात्रांच्या कुंपणात एकाकी बंदिस्त तु,

कडव्यांच्या बेड्यात अडकुनही समाधानी संतुष्ट तु?

स्वच्छंद मुक्त मी, अमर्याद विश्व माझे,

उंचच उंच झेप घेती, उत्स्फूर्त उत्सुक पंख माझे II ३II

बहिणीत जुंपलेली खडाजंगी पहायला,

इतर भाऊबंद ही आले.

ललित आत्मकथा नाटक यांनीही

आत्मस्तुतीचे पोवाडे गायले II ४II

शब्दांच्या कोलहलाने साहित्य मात्र व्यथित झाले

शब्दांच्या चकमकीत मनोमन विव्हळले.

कथा कविता नाटक ललित शर्मिंदे खजील झाले

साहित्याची माफी मागुन आपल्या पुस्तकी परत गेले. II ५II

प्रिया सामंत

Categories
कथा-लघु कथा भावसंग्रह

मनात घर करणारी पाहुणी

कोण जातंय स्टेशनला? असं काहीसं वहिनी स्वयंपाक घरातून विचारत असतानाच.. मी घरात प्रवेश केला. उन्हाळ्याच्या सुट्टीत घरी गेले होते. सहज जवळच राहत असलेल्या चुलत दादा वहिनी कडे डोकावून, मुलांना आणलेले खेळ आणि खाऊ देऊन जावे असा विचार करून मी त्यांच्या घरी शिरले होते.

कोण येतयं ग वहिनी? असं मी विचारल तेव्हा वहिनी म्हणाली “अग ताई आत्या येणार आहे. खूप दिवसांनी येत आहेत त्या. वय झालं ना आता, म्हणून विचारत होते, तुझे दादा जाणार का? नाहीतर मीच जाऊन घेऊन आले असते त्यांना.”

आता ह्या ताई आत्या बरेचं वर्ष आमच्या घरी यायच्या. इतर नातेवाईकांकडे त्यांचं येणं जाणं होतं. आल्या की १५ दिवस वेगैरे राहायच्या, पण गंमत म्हणजे त्यांचं आणि आमचं नक्की नातं काय, हे कोणालाच नीटस माहीत नव्हतं.

एकदा आईला मी विचारलं होत की ह्या आपल्या नक्की कोण? तेव्हा आई म्हणाली मला नातं फारसं नीट माहीत नाही, पण आजीला त्यांच्याबद्दल खूप आपुलकी आहे. 

आजच्या युगात जिथे रक्ताच्या नात्यानंमध्ये सुद्धा एवढे सख्य आणि एवढा ओलावा नसतो, तिथे ज्यांच नातंच माहीत नाही, अश्या बाईसाठी एवढी लगबग! तुम्हालाही आश्चर्य वाटलं ना! तसंच मलाही वाटलं आणि वहिनीला ते मी म्हणून दाखवले. त्यावर ती म्हणाली. “अगं ताई आत्या आल्या ना की कोणी मैत्रीण आल्यासारखचं वाटतं.” 

त्या माझ्या आजीच्या वयाच्या आहेत. वय वर्षे ८० तर सहज पार केलेल्या अश्या ह्या ताई आत्या. माझी आजी आता ह्या जगात नाही, पण तरीही ताई आत्याला नेहमी आग्रहाचं निमंत्रण असतं. ह्याचं मुख्य कारण म्हणजे ताई आत्यांनी सगळ्यांबरोबर आपलसं अस वेगळं नातं निर्माण केलं होतं.

Someones behavior can make them closer than blood relations.

ताई आत्या अतिशय कष्टाळू पण खूप हौशी. त्यांची परिस्थिती तशी बेताची. नवरा लवकर गेला. गावी त्यांची थोडी जमीन होती आणि एक छोटेसे घर होते. एकुलता एक मुलगा होता. ताई आत्यानी कष्ट करून मुलाला शिकवलं, शेती केली आणि आपलं जीवन चालवले. ह्या सगळ्या मधून तिला जमेल तशी ती कोणाची तरी मदत करत असे. अश्याच एका शिबिरात तिची आणि माझ्या आजीची ओळख झाली. 

कुठले तरी नाते लागते हे कळल्यावर आजीने तिला घरी ४ दिवस राहायला बोलावले. ह्या नंतर ताई आत्या इतक्या घरातल्या झाल्या की तिची वर्षातून एक तरी चक्कर आमच्याकडे व्हायची. ताई आत्या कमालीची स्वाभिमानी सुद्धा; तिच्या कडे तिकिटाचे पैसे असतील तरच ती यायची. येताना सगळ्यांसाठी काहीतरी बनवून आणायची. 

आल्यानंतर सुद्धा ती स्वस्थ बसणाऱ्यातील नव्हती. गप्पा मारत ती काकूला देव घरात लागणारे वाती, वस्त्र वगैरे ची मदत करायची. बाबांना पापड आवडतात म्हणून ती आईला वेगवेगळ्या प्रकारचे पापड करून द्यायची. लहान मुलांना खूप रंगवून गोष्टी सांगायची. लहान बाळांसाठी उबदार sweater हातांनी विणून द्यायची. आजीला बागेची आवड होती, महणून ती आजीसाठी, एखादं नवीन रोप आणायची, किंवा खत आणायची. काहीही  करून ह्या घरच्यांना आपली मदत कशी होईल हे ती बघायची.

तिच्या तोंडून मी कोणाबद्दल कधी काही वाईट ऐकलं नाही. सर्वांशी मिळून मिसळून राहायची आणि सगळ्यांकडे तिच्याबद्दलची अशीच आठवण होती.

माझी आठवण म्हणजे, एकदा ती आली तेव्हा तिने सगळ्यांसाठी घवल्यांची खीर केली होती. ते घवले इतके बारीक आणि सुबक होते की मला ते खूप आवडले. मी तिला म्हणाले मला शिकावशील का? तिने लगेचच दुसऱ्या दिवशी मला शिकवायला घेतले आणि जाताना एक डब्बा भर घवले माझ्यासाठी बनवून गेली. दर वर्षी माझ्यासाठी ती घवले करुन आणायची.

अशी ही ताई आत्या, जिने आयुष्यात खूप पैसे कमावले नाहीत पण खूप नाती जोडली. आज वयाच्या ८० वर्षाला सुद्धा तिला अगत्याने घरी बोलवणारी आमच्यासारखी अजून बरीच घरे होती.

Categories
कविता

कोकणचं माझो स्वर्ग

चाकरमान्यांचो निरोप घेत सुटता माझ्या कोकणाची राणी,
डोंगरातून वाट काढत येता दाखवता हयल्या निसर्गाच्या सौंदर्याचे खाणी.

हापूसचो आंबो आसा माझ्या कोकणाचो राजा,
परदेशातसुद्धा त्येचोच आसा गाजावाजा. 

अमृताहून गोड लागता  हयल्या नारळाचा पाणी, 
म्हणान काय असता हयल्या माणसाची गोड  वाणी. 

पावसाची मजा वाढयतत हयले चुलीत भाजलेले काजी, 
हयल्या न्याहारीकसुद्धा असता परसातली ताजी भाजी. 

हयली वडे सागोती आणि माश्याची कडी तर लय भारी, 
म्हणून जो तो करता महिन्यातून एकदा तरी कोकणाची वारी. 

दशावतारी बनता  हयल्या जत्रेचो राजा, 
सगळीकडे फेमस हा हयलो गुळाचो खाजा. 

चतुर्थीक येता हय लय भारी मजा, 
हयल्या प्रत्येक घरात बसता गणपती राजा. 

दिवाळी असो वा दसरो हयले गाडये चाकरमान्यांनी नेहमी फुल्ल, 
जो तो म्हणता काय ह्या कोकणातल्या लोकांका गावाक जावचा खुळ. 

हयली माणसा तर फणसातल्या गऱ्यासारखी गोड, 
नाय ह्यांच्या प्रेमाक कशाची तोड.

माझी कोकणी माणसा पाहुणचारात नंबर वन, 
कारण हयल्या समुद्राइतक्या मोठा हा त्यांचा मन. 

माझ्या कोकणातली माणसा आसत देवभोळी साधी, 
पण कोणाची हिम्मत नाय होवची लागाची ह्यांच्या नादी. 

हय लागलो हा मन मोहून टाकणारो समुद्राचो किनारो, 
त्याका भेट दिल्याशिवाय नाय जाना हयसून जानारो येणारो. 

माझो कोकण ताठ मानेन उभो हा इली जरी संकटा लाखो, 
कारण सह्याद्री हा माझ्या कोकणाचो पाठीराखो. 

हयल्या समुद्रात उभो हा शिवाजी महाराजांनी बांधलेलो दुर्ग, 
माझ्यासाठी तर कोकणचं माझो स्वर्ग ! 

Categories
कविता

विरह

विरहाचं दुःख काय असतं ते त्या नभाला विचारा,
कारण स्वतःची सावली त्या सागरावर पडून देखील तो सागराला भेटू शकत नाही…
आणि सरतेशेवटी त्या देवाला सुद्धा त्यावर दया येत असावी,
म्हणूनच तो एक कल्पनात्मक रेष निर्माण करतो.
आपण त्याला ‘क्षितिज’ या नावाने ओळखतो…
विरह म्हणजे विरस आणि दुरावा यांच मिलन,
की फक्तचं प्रेमाने रुसून फुगून बसलेली माणसं
हे दुःख मात्र प्रत्येक हृदयाला कधी ना कधी वेडं करतं एवढं मात्र खरं.
आणि मग पश्चात्ताप असतो तो, की ती माणसं आपल्या आयुष्यात आलीच का…
जर दुरावा नियतीत होता,
तर का बरं ही जवळीक मनाच्या कोणत्या तरी कोपऱ्यात अजून जिवंत होती…
तेव्हा मात्र नशिबाचं गणित चुकल्याचा भास होतो,
आणि मन मात्र अजूनही हट्ट करत असतं, की हा विरह कधी संपेल का…
मनाला फार हुरहुर होती कारण वेळ कमी होता.
कदाचित विरहाच्या भीतीमुळे कायमचा दुरावा येणार नाही ना,
शेवटी त्या मनाने आस सोडली…
कारण नात्यांना गमावणे लहानपणीच अनुभवलेले आपण सगळेच…
पण हो, कोणावाचून कोणाचं अडत नाही हे जितकं खरं असलं तरी
भावना मनातून पुसून काढणं निव्वळ अशक्य…
असा आहे हा विरह जिथे दुःख आणि खेद तर आहेच.
पण त्या सोबत एक ओली जाणीव आहे मनाच्या कोपऱ्यात जी जगणं शिकवते…

snappygoat.com

Categories
कविता

वृद्धत्वाच्या उंबरठ्यावर

वृद्धत्वाच्या उंबरठ्यावर, नकळत गेले मन पुन्हा पाठी.
आठवू लागले क्षण, जे जगले होते कुटुंबाच्या काळजीसाठी.
आठवता सारे कष्ट तरुणपणातील, क्षणभर आली छाती गर्वाने फुगून.
पण पुढच्याच क्षणी विचारु लागले मन, काय मिळाले एवढे झिजून.
बाहेरच शिक्षण देता देता मुलांना, कदाचित नात्यातलं  गोडपण सांगायचं गेलं राहून.
मुलांसाठी जगता जगता, स्वतः साठी जगायचंच गेलं राहून.
बाहेरच्या या जगात, मुलांना नेहमीच दिली साथ स्वतःच मन मारून.
जग जगता जगता, मुलांनी मध्येच सोडला हात स्वतः पुरता विचार करून.
तरीही चाललो होतो एकटा काठी धरून, हलत नव्हती पावले घराच्या वाटेवरून.
चालता चालता आले होते डोळे भरून,
कारण माहिती पडले होते हक्काचे छप्पर गेले होते डोक्यावरून.
चालत चालत पोचलो जेव्हा एका अनोळखी भागात,
कळून चुकले माझ्यासारखे कितीतरी पोचले होते, त्या वृद्धाश्रम नावाच्या जगात.

Categories
कविता

जिद्दी

लोकांना फक्त उद्धट, जिद्दी, कोणाचंही न ऐकणारी ती दिसली,
त्याच्या मागचं सत्य उलगडण्याचा कधीच कोणी प्रयत्न देखील केला नाही…
लोकांना फक्त ती निखळ हसणारी, फक्त आणि फक्त करिअर बघणारीच वाटली.
त्यांना कसं कळेल की तिथवर जाण्यासाठी देखील तिने  खूप खस्ता खाल्ल्या होत्या…
नशिबाने खूप वेळा हरवलं होतं,
आणि जिद्दीनं जिंकवलं होतं.
का कुणास ठाऊक लोकांना फक्त एकच बाजू दिसली,
का बरं दुसरी बाजू नेहमीच हरपली?
आणि साहजिकच मुखवटा घालून फिरणारे आपण,
कधी समजू शकलो असतो का दुःख तिचं आपण…
पण ती देखील तितकीच जिद्दी, तितकीच हट्टी
ती कुठे सांगणार होती तिचं स्वतःचं दुःख,
ती तर लढणार होती पुन्हा आणि…
आणि दरवाजा बंद करून रडणार देखील पुन्हा
वेड्यासारखी एकटीच तक्रार करणार पुन्हा…
सरतेशेवटी निर्णय घेणार पुर्ण संपवण्याचा
आणि सरतेशेवटी पुन्हा सगळं नव्याने पुर्ण करण्याचा देखील….
काय वाटलं तुम्हाला…
संपवण्याचा शब्दशः अर्थ घेतलात ना तुम्ही
साहजिकच आहे, त्यात तुमचा दोष नाही
एखाद्या स्वतंत्रपणे उडणाऱ्या, समुद्राला स्पर्श करणाऱ्या पक्ष्याला कशी समजेल एका कुंपणात बांधून ठेवलेल्या प्राण्याची कथा…
शेवटी तिच्या जिद्दीने तिला पुन्हा जिंकलवलचं,
आणि बळ दिलं तिच्या पंखांना नव्याने उडण्याचं….!!!

Categories
कविता

कविता – वाटतं कधी तिच्यासाठी

वाटतं कधी तिच्यासाठी

कामातून वेळ काढावा

हात तिच्या हाती घेऊन

एक सिनेमा पहावा
गालावरच्या केसांची बट

तिने हळूच कानापाठी न्यावी

मग स्वतः मध्ये रमून

तिने ओढणीशी खेळ करावा
घरच्या वाटेवरून तिने

माझ्याहून थोडं पुढे जावं

मागे वळून पुन्हा

मलाच येऊन बिलगाव
प्रेमाच्या या गुलाबी रंगात

सदा रंगून जावं

हे कवी मन

तिलाच अर्पित करावं


शशांक

Categories
कथा-लघु कथा भावसंग्रह

दान देगा देवा …

आज १ जानेवारी होती. माझ्या दरवर्षीच्या नेमा प्रमाणे मी जवळच्या पण अतिशय नावाजलेल्या अश्या गणपतीच्या देवळात गेले. पोहचायला थोडा उशीर झाला आणि लक्षात आलं कि निम्म्या पुण्यानी माझ्या सारखाच चंग बांधला होता. बरं, १ जानेवारी म्हणजे सुट्टीचा दिवस मग तर गर्दी बद्दल बोलायची सोयच नाही.

मी जवळच्या एका फुलवालीकडे चप्पल सोडली आणि दहा रुपयांची फुलं घेऊन रांगेत लागले. रांगेत वेगवेगळ्या प्रकारची लोकं उभी होती. एक नवीन लग्न झालेलं जोडपं आलं होतं, तर त्यांच्याच पुढे दोन अतिशय कंटाळलेली पण निरागस अशी लहान मुलं घेऊन एक दाम्पत्य उभे होतं. थोड्या अंतरावर एक खाष्ट अशी दिसणारी आज्जी तिच्या उद्योगी नातवाला घेऊन बसली होती. तिने तिथल्या शिपायाला खुर्ची द्यायची ऑर्डर सोडली आणि कशी आजकालची पिढी वयस्करांना मान देत नाही ह्यावर भाष्य केल. काही युगुल प्रेमी देखील रांगेत उभे होते. एक तशी शांत पण डोळ्यात कसली तरी खंत घेऊन एक तरुण मुलगी उभी होती. तिच्या पुढचं जोडपं बहुदा कुठलातरी नवस फेडायला आलं असावं असा माझा अंदाज होता.

हे सगळे प्रकारचे लोक पाहत पाहत आमची रांग हळू हळू पुढे सरकत होती. लांबुन मला बाप्पाचे दर्शन झाले. मनो मनी मी बाप्पाला हात जोडले . तेवढ्यात डोक्यात एक विचार आला. मनातच मी म्हंटलं “ काय रे देवा तुझी व्यथा. दिवस रात्र लोकांचे दुःख आणि तक्रारी ऐकून तुला किती कंटाळा येत असेल! सगळे नुसते तू कस त्यांना काहीतरी दिलं नाहीस ह्यावरून तक्रार करणार किंवा मला हे मिळू दे अशी आशा करणार ” तोच माझ्या कानात एक आवाज ऐकू आला “हो ना, कधी कधी कंटाळा येतो खरा, पण शेवटी माझीच लेकरं आहेत ना हि, मग  समजून घेतो मी त्यांना.

What should we ask God? Strength or money? Material gifts or peace? A short story

मी तर उडालेच हे ऐकून. कोण बोललं? अस मी हळूच विचारले आणि कावर्या बावर्या नजरेने इकडे तिकडे पाहू लागले. मागे उभे असलेल्या लोकांना मी ठार वेडी असल्याची खात्री पटली होती बहुदा, ते आपलं एक हाताचं अंतर ठेवून माझ्याकडे बघत होते. मला भास होतायत अस मी माझ्या मनाची समजूत काढून परत नीट उभी राहिले, तोच परत तोच आवाज “ अगं मला वाटलं नव्हतं तू इतकी चकित होशील असं ! माझ्याबद्दल अशी काळजी इथे फारस कोणी व्यक्त करत नाही म्हणून पटकन तोंडून आले. आता तुझ्या लक्ष्यात आलंच असेल मी कोण आहे ते.

“कसं आहे, इथे काही लोक माझ्यावर टीका करायला येतात, तर काही लोक दुकानात गेल्या सारखे वागतात. माझं हे काम कर मी तुला सोन्याचा मुकुट देईन. म्हणजे त्यांच्या मनासारखे झाले तर मला सोन्याने मढवतील आणि नाही झाले तर माझे असणे हि नाकारतील. अश्या लोकांच्या गर्दी मध्येच असे लोकही येतात जे आव्हानांना घाबरून न्हवे तर त्यांना सामोरे जाण्याचे बळ मागायला आले असतात. काही लोक त्यांच्या आयुष्यातल्या चांगल्या क्षणांसाठी आभार व्यक्त करायला आले असतात. काही असे असतात कि जे जीवनातील आव्हाने पेलता पेलता थकून व हताश होऊन गेलेले असतात. त्यांना माझ्या कुशीत काही क्षण विसावा हवा असतो. पुन्हा जोमाने काम करण्यासाठी उमेद हवी असते आणि मनशांती हवी असते. माझ्या अश्या लाडक्या भक्तांना मी कसा सोडू?

तू पण नव्या वर्षात माझी कृपा तुझ्या कुटुंबावर अशीच राहू दे हे मागायला आली आहेस ना? डोळ्यात पाणी तरळत होत आणि तोंडून आपसूक निघालं ‘ गणपती बाप्पा मोरया’.