Categories
कविता

आनंदवन

सूर्यकुलाच्या सदस्यांना तेजाची कवच कुंडल लाभतात!

त्यांच्या जीवनाला सूर्याचा कांचन स्पर्श झळाळून टाकतो!

बाबा, आपण सूर्यकुलाचे सदस्य होता.

आणि म्हणूनच, पृथ्वीच्या निबिड अंध:कारात

आपल्या तेजाची पावलं उमटली,

आणि हां हां म्हणता त्या तेजस्पर्शाने

पृथ्वीचं अंत:करण गलबलून गेलं!

आपल्या हृदयातून कुष्ठरोग्या विषयीची

ममता पाझरू लागली!

त्यांना जगण्यासाठी लागणारी 

स्वाभिमानाची कवच कुंडलं प्रदान करत असताना,

आनंदवनाच्या वाटेवरचे कातळं फुटत होते!

ते फोडणारे आपले दोन हात 

त्यांना कळत- नकळत हजारो हातांचं बळ लाभलं!

आनंदवनात एकच नाद घुमला,

स्वावलंबन! स्वाभिमान!! आत्मसन्मान!!!

तीन शब्दांचा मंत्र जागर करणारे 

समाजाने बहिष्कृत केलेले 

माया- ममतेला वंचित झालेले 

आमचेच बांधव होते!

त्यांच्या तना-मनात आपण 

ज्वाला निर्माण केली आणि या ज्वालांचीच 

आनंदवनात फुले झाली!

बाबा, आपण माडिया- गोंड यांच्या 

भेगाळलेल्या तनमनावर फुंकर घातलीत!

आनंदवन हेमलकसा सोमनाथ येथे 

माणुसकीचे झरे फुटले!

माणसांना तुम्ही जिंकलात 

माणुसकीची पेरणी केलीत, 

त्यामुळेच आनंदवन माणुसकीचं नंदनवन बनलं!

आपण आनंदवन, सोमनाथ, हेमलंकसाच्या वाटेवर 

प्रदीर्घ वाटचाल करीत राहिलात!

यामागे, साधना ताईंची तपश्चर्या, 

प्रकाश आणि विकास या पुत्रांचे योगदान 

आपल्या सामर्थ्याला उत्तुंग उंचीवर नेत राहिलं!

नव्हे, तर आमटे कुटुंबीयांनी 

माणुसकीचं गौरीशंकर गाठलं!

माणुसकीच गौरीशंकर गाठल!!