Categories
कविता

वृद्धत्वाच्या उंबरठ्यावर

वृद्धत्वाच्या उंबरठ्यावर, नकळत गेले मन पुन्हा पाठी.
आठवू लागले क्षण, जे जगले होते कुटुंबाच्या काळजीसाठी.
आठवता सारे कष्ट तरुणपणातील, क्षणभर आली छाती गर्वाने फुगून.
पण पुढच्याच क्षणी विचारु लागले मन, काय मिळाले एवढे झिजून.
बाहेरच शिक्षण देता देता मुलांना, कदाचित नात्यातलं  गोडपण सांगायचं गेलं राहून.
मुलांसाठी जगता जगता, स्वतः साठी जगायचंच गेलं राहून.
बाहेरच्या या जगात, मुलांना नेहमीच दिली साथ स्वतःच मन मारून.
जग जगता जगता, मुलांनी मध्येच सोडला हात स्वतः पुरता विचार करून.
तरीही चाललो होतो एकटा काठी धरून, हलत नव्हती पावले घराच्या वाटेवरून.
चालता चालता आले होते डोळे भरून,
कारण माहिती पडले होते हक्काचे छप्पर गेले होते डोक्यावरून.
चालत चालत पोचलो जेव्हा एका अनोळखी भागात,
कळून चुकले माझ्यासारखे कितीतरी पोचले होते, त्या वृद्धाश्रम नावाच्या जगात.