म्हाद्या ! भाग १

70

म्हाद्या  हा एका छोट्याश्या गावात राहणारा.. गावा मध्येच पडेल ते काम करून पोट भरणारा. आई वडील लहानपणीच गेल्यानं, लहानपणा पासून गावात राहून मिळेल ते काम करून पैसे कमवून दिवसाकाठी अर्ध पोटी झोपणारा. 

फाटलेला, मळलेला झब्बा आणि धोतर ..डोक्याला रंग ओळखूही  येणार नाही, इतपत मळलेला एक पंचा ..उन्हात काम करताना डोक्याला बांधायलाही तोच आणि  घाम टिपायलाही तोच!

म्हाद्या - ची कथा

असा हा म्हाद्या साधारण ३० वर्षाचा. प्रामाणिक आणि कष्टाळू. एक दिवस असाच गावात फिरताना त्याला एका घराच्या कुंपणाशी एक मुलगी दिसली. अंगानी अगदी बारीक.. रंगानी गव्हाळ ..नाकी -डोळी  देखणी…आणि कमरे पर्यंत लांब केस.. आणि अंगात त्यातल्या त्यात बरी असेल, अशी रंग गेलेली ..पण कुठेही न फाटलेली अशी साडी नेसलेली .. असा काहीसा तिचा वेष.

ती त्या कुंपणाच्या बाहेर उभी राहून…आत असलेल्या एका गुलाबाच्या झाडावरचे एक फुल तोडायचा प्रयत्न करत होती. कोणी आपल्याला बघत तर नाही ना… कोणी त्या घरातून बाहेर तर येत नाही ना ते ती अधून मधून बघत होती. म्हाद्या हे सगळं बघत होता… आपल्याकडे याला  चोरी म्हणतात, पण गावात त्याला एखाद्याची गोष्ट न विचारता घेणे एवढंच म्हणतात. कितीदा तिला कुंपणा वरची तार लागली, कुठे पायाला थोडे खरचटले पण काही केल्या त्या मुलीला ते फुल तोडायला काही जमत नव्हतं. म्हाद्या शेवटी तिथे गेलाच .. त्यांनी स्वतःकडे एक आणि फुलाकडे एक बोट दाखवत, खुणेनेच तिला..मी काढून देऊ का? एवढंच विचारलं, तिनं होकारार्थी मान हलवल्यावर त्याने लगेचच तिला … ते गुलाबाचं फुल काढून दिलं. दबक्या आवाजात “येक पुरं का”? असं तिला विचारलं. तिनं त्याला नुसतं एक स्माईल दिलं आणि लगेच ते फुल स्वतःच्या केसात माळलं. दोघेही आपापल्या वाटेनं निघून गेले. 

दुसऱ्या दिवशी म्हाद्याने परत तेच बघितलं, यावेळी त्यानं तिला न विचारताच, फुल काढून दिलं. म्हाद्यानं तिला विचारलं, “ह्ये, आस ..तू .. रोज रोज फुल का नीतीस ”? 

ती म्हणाली, “त्ये .. आसच .. केसात माळायला … आमाला ना चांगली कापडं, ना बाकी काय ..म्हणून आपलं ह्ये फुल घालते. तेव्हडंच आपलं रोज नवीन काहीतरी घेतल्या परीस वाटतं  नव्ह”.  

म्हाद्यानं ‘व्हंय’ म्हणतं मान हलवली. 

तेवढ्यात तिनं विचारलं, “तुमी कोन”? 

तो म्हणाला , “म्या म्हाद्या, हिकडं या रस्त्याच्या पलीकडं त्यो मोठ्ठा वाडा हाय नव्ह …त्याच्या मागल्या रस्त्यावर एक वस्ती हाय, तिथ म्या राहुतोया”, “तुमी कोन”?

त्यावर ती म्हणाली, “म्या माली, लहानपनापासनं, म्या ह्याच गावात हाय, रोज कुनाच्या तरी परसातलं फुल घ्यायचं  नी केसात माळायचं ..म्हणान गावातले लोक माका माली म्हणाय लागे”. म्या, गावा मधी एकटीच राते हाय, माझे, मायबाप, माका लहानपणीच सोडून गेले”. तवापासून मी या गावातच राहिली हाय, या गावातच मी कुना कुनाच्या  घरामंदी काम करते, कुनाची फरशी पुसते, कुनाची भांडी घासते. असं काय बाय काम करत असते.. ” तुमी काय काम करता? मालीने म्हाद्याला विचारले.

म्हाद्या म्हणाला,” म्या, कुनाच्या घरी काय पडाल ते काम करतू, कुनाची विहीर साफ करतू, कुनाच्या  बाग साफ करतू, नारळाच्या झाडावर चढतू, नारळ काढतू, कुठं कुनाला… काय मदत पायजे असलं  आणि मला चार पैक मिळणार असतंल, तर तिथं म्या काम करतू”.

दोघांमध्ये एवढं संभाषण होऊन .. मग एक जण काम शोधायला आणि एक जण काम करायला असे ते दोघेही..  आपापल्या वाटेने निघाले. त्यांनी तिला फुल काढून द्यायचा आणि तिने ते फूल केसात माळायचा हा सिलसिला बरेच महिने पुढेही अविरतपणे चालूच  होता. दोघेही रोज एकमेकांशी बोलायचे आणि नकळतपणे दोघेही एकमेकांना समजून घेऊ लागले. दोघांची परिस्थिती सारखीच आहे हेही दोघांनाही आतापर्यंत कळून चुकले होते. दोघांनाही म्हणावा तसा कोणाचाच आधार नव्हता. 

असंच एक दिवस

म्हाद्याने झाडावरचे छान टवटवीत, गुलाबाचे फुल झाडावरून तोडले आणि आज त्यांनी तो गुलाब मालीच्या हातात न देता, तो थेट तिच्या केसात माळला. तसं माली त्याच्याकडे , काहीशी आश्चर्याने, काही गोंधळल्यासारखी आणि काहीशी आनंदी होऊन बघू  लागली. तसं वेळ न जाता म्हाद्याने मालीला वेळ न घालवता विचारले,”आपन लगीन करायचं का? तसं काहीसं लाजून आणि काहीच खुश होऊन, मालीन ‘हो’ म्हणून मान हलवून त्याला होकार दिला. तसं म्हाद्या खुश होऊन गावभर पळत सुटला. दुसऱ्या दिवशी म्हाद्या आणि मालीन गावातल्या देवळात जाऊन लग्न करायचं ठरवलं..आता ह्या दोघांनी कुठल्याश्या देवळात जाऊन एकमेकांशी लग्न केलं, आता त्यांचं लग्न म्हणजे काय फार मोठा सोहळा नाही. ते दोघे आणि देवळातला देव ,हे एवढेच ! दोघांनी  देवाच्या साक्षीने एकमेकांना छोटे छोटे हार घातले. त्यांनी तिच्या गळ्यात काळं डोरलं बांधलं ..झालं दोघांचं लग्नं. बाकी काही नसलं तरी दोघांचं एकमेकांवर खूप प्रेम होतं.

आता दोघांचं लग्न झालं खरं.. पण आता यापुढे काय होईल, कसा असेल या दोघांचा प्रवास ? जाणून घेण्यासाठी लवकरच भेटू पुढच्या भागात !

अमृता गाडगीळ-गोखले
अमृता गाडगीळ-गोखले

नमस्कार, मी अमृता गाडगीळ-गोखले. मी पत्रकारितेचा डिप्लोमा केला आहे. मी ब्लॉग्सही लिहिते. मला लिखाणाची आवड आहे. मी कोणत्याही गोष्टीचा दोन्ही बाजूने विचार करते. निसर्गामध्ये रमणं मला आवडतं, लहान मुलांच्या मनातले भाव जाणून घ्यायला मला आवडतं.