गोष्ट तशी छोटीशी पण …

माझी दहावीची बोर्डाची परीक्षा नुकतीच संपली होती. सुट्टीचे पहिले काही दिवस मी खूप धमाल केली. पण मी ठरवले होते की या सुट्टीचा जेवढा सदुपयोग आपल्याला करता येईल तेवढा करायचा. माझ्या बाबांनी मला रोज सकाळी उठून व्यायाम करायचा सल्ला दिला. आम्ही दोघांनी रोज सकाळी व्यायाम करायला सुरुवात केली. आमच्या घराजवळचेच एक मोठे ग्राउंड आमच्या व्यायामाचे ठिकाण झाले.

मी काय कोणी व्यायामपटू नव्हतो, म्हणूनच सुरुवातीचे काही दिवस मला त्रास व्हायचा. जसा मी घरी परत यायचो तसा मी लगेचच एक ग्लासभर दूध प्यायचो. गार वा गरम, दूध प्यायल्यावर खूप बरे वाटायचे. आमच्याकडे रोज एक दादा दूध घेऊन यायचा. महिन्याच्या शेवटच्या तारखेला आम्ही त्याला पूर्ण महिन्याचे पैसे द्यायचो. त्याचे नाव वैभव. नावाच्या विपरीत त्याची आर्थिक स्थिती होती. फक्त आम्हालाच दूध द्यायला तो आमच्या बिल्डींगमध्ये यायचा तरीपण या गोष्टीचा राग किंवा कंटाळा त्याच्या चेहऱ्यावर दिसत नसे. आमचे बोलणे जरी दोन एक मिनिटांचे असायचे तरी मला त्याच्याबद्दल आपुलकी वाटायची. मला त्याची सगळ्यात आवडणारी गोष्ट म्हणजे त्याचा हसतमुख चेहरा. त्याच्याकडचे दूध तर मला आवडायचेच पण त्याच्याशीही माझी चांगली मैत्री झाली होती. व्यायामाला जायला लागल्यापासून आमच्या भेटी कमी झाल्या होत्या.

व्यायाम सुरू करण्याआधी आम्ही ग्राउंडवर चालण्याचा व धावण्याचा सराव करायचो. ग्राउंड सर्व बाजूंनी सपाट नसल्यामुळे काही ठिकाणी खड्डे तयार झाले होते. रोजच्या प्रमाणे धावत असताना माझा पाय अशाच एका खड्ड्यात गेला आणि मी अडखळलो. माझा पाय मुरगळला अचानक पाय मुरगळून झालेल्या वेदनेने मी कळवळलो. त्या दिवसाचा आमचा व्यायाम थांबला.

बाबांच्या आधाराने मी घरी यायला निघालो. प्रत्येक पावलागणिक मला असह्य वेदना सहन कराव्या लागत होत्या. कधी एकदाचे घरी पोहचतोय असे मला झाले होते. मी कसाबसा बिल्डिंगपर्यंत  पोहचलो. बिल्डिंगला लिफ्ट असल्याने सुदैवानें मला पायऱ्या चढायला लागणार नव्हत्या. आम्ही लिफ्टजवळ पोहचणार, तेवढयातच कुणीतरी लिफ्टचे दार लावून वर जाण्याच्या तयारीत होते. लगेच आम्ही त्याला थांबा असे म्हणून थांबण्याचा संकेत दिला. जसे आम्ही लिफ्टच्या समोर आलो तसे बघतो तर काय, ती व्यक्ती म्हणजे आमचा वैभवदादाच होता. आम्ही एकमेकांकडे बघून हसलो. घाईत असणारा तो दुधाच्या पिशव्या आमच्याकडे सुपुर्द करून निघून गेला. त्याला बाय बाय करून त्याच हाताने मी लिफ्टचे दार लावले आणि आम्ही वर आलो. जसे आम्ही आमच्या घराच्या मजल्यापर्यंत पोहचलो आणि लिफ्टच्या बाहेर आलो, लिफ्टचे दार लावले तेवढ्यात अचानक लाईट गेले. आता काही वेळासाठी लिफ्ट निकामी होणार होती. जर वैभवदादा आम्हाला न बघताच वर गेला असता तर कदाचित आम्हाला लिफ्ट वापरता आली नसती, त्यामुळे माझ्यासमोर दुखऱ्या पायाने सत्तर पायऱ्या चढण्याचे आव्हान उभे ठाकले असते. हातात दुधाच्या पिशव्या असल्यामुळे मी मनातल्या मनातच मनापासून देवाचे आभार मानले. वैभवदादा मला त्यावेळेस एका देवदूतापेक्षा कमी नव्हता. त्याने फक्त माझ्या कळवळत्या जीवाचे श्रमच नव्हते वाचवले तर शक्ती देणारे दूधही माझ्याकडे सुपूर्द केले होते. गमतीने मी त्याला देवदूत नव्हे तर देवदूध ही उपमा देतो.

Soham Joshi
SohamJoshi

I am a student . I like to express my emotions and share my experiences using words.