Categories
Uncategorized कविता

खेळ-भांडे

कड़क उन्हाळा न भयान शांतता..!
आज ही विचारात आठवनीत एकांतात गावातील शाळेत जाऊन बसलो..!

शाळा बंद त्या मुळे शांतता..
बसून वेगवेगळा विचार येत होता..

आजूबाजूला कोनी च नव्हतं,कधी पापनी लागली न कधी झोपलो कल्पनाच नाही..!
कुठला तरी आवाज कानावर पडला..
तोच झोप उडाली,थोड्या अंतरावर.. २-३ चिमुकले खेळत होती..त्यांचा धींगाना चालू होता..
परत झोपन्याचा प्रयत्न करतं होतो पन चिमुकल्यानचा आवाज झोप उडवत होता…

शेवटी बसलो त्यांचा कड़े बघत..
२ मुली आनि १ एक मुलगा..
छोट्या छोट्या डब्या..खेळ भांडी त्यात झाडाची पानं, छोटा गैस, त्यावर भांडी..
एक छोटसं घरच आहे जनु असा खेळ..

त्यांचातला संवाद थोड़ा काना वर पडला..

“ये हा माझा नवरा..
न आम्ही शेतात जातो..
तू आमची मुलगी तू घरीच थांब..”

लगेच त्यातली दूसरी मुलगी

“ये हा माझा नवरा न तू आमची मुलगी..
न तू घरी थांब.. नाय तर मि नाय खेळत…”

त्यांचा सवांद सोडा..
त्यांच् बोलन सोडा..

किती साहजिकच घडत होत्या ना लाहनपनी त्या गोष्टी …म्हणजे घर घर म्हणजे (संसार) एक खेळच खेळायचो, पण किती निरागसतेने..
अर्थ माहित नसायचा..पण भाव होता…
तो खेळ होता न आज ति एक जबाबदारी आहे..
ति निरागसता, तो चांगूलपणा, ते प्रेम ,तो भाव, या सगळ्या गोष्टी जबाबदारी आणि शारीरिक आकर्षण..
या ओझ्याखाली दडून पडल्या..

कारणं हा खेळ आज विकत घ्यावा लागतो..
या देवानघेवानला हुंडा ही म्हणू शकतोच.!

आज बघतो तर प्रत्येक संसारात तू तू- में में ..
मानसिक, शारीरिक त्रास, पुरुषात्मक विचार, चिड चिड, संशय, दारू या सगळ्या गोष्टी आज घडत आहेत, कारण प्रत्येक गोष्टी बाबतीत आपण मनाने किंवा प्रेमाने नाही तर डोक्यानी विचार करतोय..!

वाढत्या वयानुसार विचारात बदल होतोय पण मन मात्र कमकुवत होत चाललय..

सोप्या भाषेत सांगायच झाल तर..एक दिवस संसार लाहानपनीच्या खेळासारखा जगून बघा..!
कारण ज्या वयात काहीच कळत नव्हतं माझ्या मतेतरी तिथेच प्रेम होतं ..!

धनेश खंडारे.

Categories
कविता

कविता – वाटतं कधी तिच्यासाठी

वाटतं कधी तिच्यासाठी

कामातून वेळ काढावा

हात तिच्या हाती घेऊन

एक सिनेमा पहावा
गालावरच्या केसांची बट

तिने हळूच कानापाठी न्यावी

मग स्वतः मध्ये रमून

तिने ओढणीशी खेळ करावा
घरच्या वाटेवरून तिने

माझ्याहून थोडं पुढे जावं

मागे वळून पुन्हा

मलाच येऊन बिलगाव
प्रेमाच्या या गुलाबी रंगात

सदा रंगून जावं

हे कवी मन

तिलाच अर्पित करावं


शशांक

Categories
कथा-लघु कथा भावसंग्रह

दान देगा देवा …

आज १ जानेवारी होती. माझ्या दरवर्षीच्या नेमा प्रमाणे मी जवळच्या पण अतिशय नावाजलेल्या अश्या गणपतीच्या देवळात गेले. पोहचायला थोडा उशीर झाला आणि लक्षात आलं कि निम्म्या पुण्यानी माझ्या सारखाच चंग बांधला होता. बरं, १ जानेवारी म्हणजे सुट्टीचा दिवस मग तर गर्दी बद्दल बोलायची सोयच नाही.

मी जवळच्या एका फुलवालीकडे चप्पल सोडली आणि दहा रुपयांची फुलं घेऊन रांगेत लागले. रांगेत वेगवेगळ्या प्रकारची लोकं उभी होती. एक नवीन लग्न झालेलं जोडपं आलं होतं, तर त्यांच्याच पुढे दोन अतिशय कंटाळलेली पण निरागस अशी लहान मुलं घेऊन एक दाम्पत्य उभे होतं. थोड्या अंतरावर एक खाष्ट अशी दिसणारी आज्जी तिच्या उद्योगी नातवाला घेऊन बसली होती. तिने तिथल्या शिपायाला खुर्ची द्यायची ऑर्डर सोडली आणि कशी आजकालची पिढी वयस्करांना मान देत नाही ह्यावर भाष्य केल. काही युगुल प्रेमी देखील रांगेत उभे होते. एक तशी शांत पण डोळ्यात कसली तरी खंत घेऊन एक तरुण मुलगी उभी होती. तिच्या पुढचं जोडपं बहुदा कुठलातरी नवस फेडायला आलं असावं असा माझा अंदाज होता.

हे सगळे प्रकारचे लोक पाहत पाहत आमची रांग हळू हळू पुढे सरकत होती. लांबुन मला बाप्पाचे दर्शन झाले. मनो मनी मी बाप्पाला हात जोडले . तेवढ्यात डोक्यात एक विचार आला. मनातच मी म्हंटलं “ काय रे देवा तुझी व्यथा. दिवस रात्र लोकांचे दुःख आणि तक्रारी ऐकून तुला किती कंटाळा येत असेल! सगळे नुसते तू कस त्यांना काहीतरी दिलं नाहीस ह्यावरून तक्रार करणार किंवा मला हे मिळू दे अशी आशा करणार ” तोच माझ्या कानात एक आवाज ऐकू आला “हो ना, कधी कधी कंटाळा येतो खरा, पण शेवटी माझीच लेकरं आहेत ना हि, मग  समजून घेतो मी त्यांना.

What should we ask God? Strength or money? Material gifts or peace? A short story

मी तर उडालेच हे ऐकून. कोण बोललं? अस मी हळूच विचारले आणि कावर्या बावर्या नजरेने इकडे तिकडे पाहू लागले. मागे उभे असलेल्या लोकांना मी ठार वेडी असल्याची खात्री पटली होती बहुदा, ते आपलं एक हाताचं अंतर ठेवून माझ्याकडे बघत होते. मला भास होतायत अस मी माझ्या मनाची समजूत काढून परत नीट उभी राहिले, तोच परत तोच आवाज “ अगं मला वाटलं नव्हतं तू इतकी चकित होशील असं ! माझ्याबद्दल अशी काळजी इथे फारस कोणी व्यक्त करत नाही म्हणून पटकन तोंडून आले. आता तुझ्या लक्ष्यात आलंच असेल मी कोण आहे ते.

“कसं आहे, इथे काही लोक माझ्यावर टीका करायला येतात, तर काही लोक दुकानात गेल्या सारखे वागतात. माझं हे काम कर मी तुला सोन्याचा मुकुट देईन. म्हणजे त्यांच्या मनासारखे झाले तर मला सोन्याने मढवतील आणि नाही झाले तर माझे असणे हि नाकारतील. अश्या लोकांच्या गर्दी मध्येच असे लोकही येतात जे आव्हानांना घाबरून न्हवे तर त्यांना सामोरे जाण्याचे बळ मागायला आले असतात. काही लोक त्यांच्या आयुष्यातल्या चांगल्या क्षणांसाठी आभार व्यक्त करायला आले असतात. काही असे असतात कि जे जीवनातील आव्हाने पेलता पेलता थकून व हताश होऊन गेलेले असतात. त्यांना माझ्या कुशीत काही क्षण विसावा हवा असतो. पुन्हा जोमाने काम करण्यासाठी उमेद हवी असते आणि मनशांती हवी असते. माझ्या अश्या लाडक्या भक्तांना मी कसा सोडू?

तू पण नव्या वर्षात माझी कृपा तुझ्या कुटुंबावर अशीच राहू दे हे मागायला आली आहेस ना? डोळ्यात पाणी तरळत होत आणि तोंडून आपसूक निघालं ‘ गणपती बाप्पा मोरया’.

Categories
कविता

बाळाचे स्वप्नं (बालकविता)

पक्ष्यांनो जरा हळूच कुजबुजा

बाळ माझे निजले आहे,

स्वप्नांच्या दुनियेत रममाण

त्याच्या गाली खळी ओठी हास्य आहे ll

बाळ माझे निजले आहे

पावसा जरा हळूच कोसळशील,

तुझे शिंतोडे स्वप्नांवर पडून

त्याचे रंग ओघळून जातील ll

बाळ माझे निजले आहे

ढगा जरा हळुच गडगडशील,

तुझ्या हास्याच्या आवाजाने

स्वप्नी त्याच्या राक्षस येतील ll

बाळ माझे निजले आहे

सुखस्वप्नांनो तुम्ही लवकर या,

चाहुलीने मात्र तुमच्या

वाईट स्वप्नांना पिटाळून लावा ll

Categories
कविता

शब्द!

शब्द…
लागतात जिव्हारी
शब्द…
पाडतात हृदयाला घरे
शब्द…
करतात रक्तबंबाळ

म्हणून गप्पची बसावे?

तर शब्द…
रुसतात
शब्द…
देतात दिलासा
शब्द…
घालतात हळुवार फुंकर
शब्दच…
देतात आशा,आत्मविश्वास
शब्दच…
दाखवतात दिशा

कुठे, कधी, कुणाचे आपणच ठरवावे
आपले दान आपण पाडून घ्यावे.

Categories
Uncategorized कविता

काटेरी

काट्यांची सवय झाली आहे मला

त्यांच्या रुतण्यातही सुख वाटतंय,

वाटेवर एखादं फुल असलं तरी,

मला त्या सुखाचं भय वाटतंय ll१ll

फुलांच्या गळण्याचं सावट

मनावर सदा मी बाळगलय,

शाश्वत काट्यांच्या आधारावर

म्हणूनच मन विसंबलय ll२ll

फुलांपासून अलीकडे मी

चार हात अंतर ठेवलंय

काट्यांमध्येच उमलण्यात

सुख मी शोधलय ll३ll

काट्यांच्या सहवासाने

मलाही काटेरी बनवलय,

फुलांसारखं नाजुक असण्यापेक्षा

काटेरी असणं मी पसंत केलंय ll४ll

काटेरी झाल्यावर

भीती नसते कुणी खरचाटण्याची,

फुलांना मात्र सदा भीती

कुणीतरी कुस्करण्याची ll५ll

Categories
भावसंग्रह

Test-stories