Categories
कविता

त्या तीन बहिणी (कविता हिमालयाची)

बा हिमालया, मन मोहना,

 आभाळ भिड्या पर्वतमाथा !

 तुझ्या रूपाचा महिमा अपार,

 हिरव्याकंच ऐश्वर्याचा संभार,

 पूर्वांचलातील हा रंग बहार

 नजरेत मागता मावेना,

 पर्वत माता ते पर्वत पायथा,

 हिरव्यागार वनराईचे साम्राज्य,

 तुझ्या अंतःकरणातील ओलावा

 दऱ्याखोऱ्यातून वाहतो,

 तर कधी हिरवाई नवलाईत हरवते 

वळण वाटांवर विसावलेले तन-मन

 तुझ्या अद्भुत रूपात हरखते!

 निसर्गाचा रूप- रंग- रस, गंध बहार

 अंत:करणात उतरतो!

 निसर्गाच्या लयीत मन धुंद होते.

 आसामच्या निसर्ग सौंदर्याचे तुझे 

असीम मनोहर रूप मोहवते

 सिक्कीमचा प्रवासातील तुझे रूप,

 स्वतःच्याच मस्तीत झुलते.

 शेकडो झऱ्यांच्या रूपात 

स्वतःच्या अंगाखांद्यावर 

स्वतःलाच धारण करीत,

 चिंब- चिंब भिजणारे रूप

 धरणी मातेवर आनंदाचा वर्षाव करते.

 तुझ्या लक्षावधी वृक्षांची छत्रचामरे,

 धरणीमायच्या अंतःकरणाला सुखावते.

 काश्मीरच्या वाटेवर बर्फाच्छादित रूप 

मनाला फेन धवल बनवते.

 शुभ्रतेचा मुकुट धारण करून

 मानवी मन ही शुभ्रधवल व्हावे

 हेच का तू आम्हाला सुचवतोस?

 गंगा- यमुना- अलकनंदा, मंदाकिनी, तिस्ता,

 सिंधू- बियास- सतलज- रावी या साऱ्या 

तुझ्या रुपाची ची महिमा गाणाऱ्या कन्या 

यांच्यावर कौतुकाचा वर्षाव करणारे 

तुझ्या पितृ वत्सल रूपाला वंदन असो!

 चारीधाम यात्रेत, अध्यात्माचा स्पर्श करणारे तुझे रूप,

अंतकरणात साठवत माझ्या समोर लेह- लडाख

मधील तुझे विरक्त रूप मानवी 

जगण्याची फल:श्रुती सांगते!

Categories
कविता

भांडण (बालकविता)

कविता आणि कथेमध्ये एकदा चांगलेच जुंपले

रागेभरल्या शब्दांचे पडसाद वाचनालयात घुमले. II१ II

कविता म्हणाली :

मोठ्या वाक्यात अनेक पानात उगाच पसरलीस तु,

शब्दांच्या फापटपसाऱ्यात स्वतः हरावलीस तु.

सुबक नेटकी, ताल लयीत, आखीव मी रेखीव मी,

थोडक्या नीटस शब्दात, अर्थपूर्ण परिपूर्ण मी II२II

कथा म्हणाली :

यमक मात्रांच्या कुंपणात एकाकी बंदिस्त तु,

कडव्यांच्या बेड्यात अडकुनही समाधानी संतुष्ट तु?

स्वच्छंद मुक्त मी, अमर्याद विश्व माझे,

उंचच उंच झेप घेती, उत्स्फूर्त उत्सुक पंख माझे II ३II

बहिणीत जुंपलेली खडाजंगी पहायला,

इतर भाऊबंद ही आले.

ललित आत्मकथा नाटक यांनीही

आत्मस्तुतीचे पोवाडे गायले II ४II

शब्दांच्या कोलहलाने साहित्य मात्र व्यथित झाले

शब्दांच्या चकमकीत मनोमन विव्हळले.

कथा कविता नाटक ललित शर्मिंदे खजील झाले

साहित्याची माफी मागुन आपल्या पुस्तकी परत गेले. II ५II

प्रिया सामंत

Categories
कथा-लघु कथा

रक्तगटाच्या शोध मोहिमेची गोष्ट

आपल्या या जगात कितीतरी प्रश्न असे आहेत ज्याची उत्तरे आत्ता खूप सहज सोपी वाटतात. आता हेच बघा ना पहिल्या महायुद्धात किती लोकांचे जीव गेले. रक्ताचे पाट वाहिले, पण विचार करा कि ज्या वैद्यकीय सुविधा आज आहेत. तशा तेव्हा असल्या असत्या तर किती लोकांचे प्राण वाचले असते? पण त्याकाळी एक शोध असा लागला होता की ज्यामुळे हजारो लोकांचे प्राण वाचले होते. त्या शोधाचा उपयोग आजच्या काळात आपण सर्रास करतो. साध हेच बघा ना गरज पडली तर आपण एकाच रक्त सहज दुसऱ्याला देतो म्हणजेच रक्तदान (Blood donation). पण काय हो!रक्त, त्याचे गट, रक्तदान याच्या बद्दल आपल्याला प्रश्न पडतच नाहीत. कारण सगळ्यांनाच याची माहिती आहे. ही तर काय सगळी सोपी उत्तरे, पण या प्रश्नांचा प्रवास कसा सुरू झाला? एवढे सोपे वाटणारे उत्तर पहिल्यांदा कोणी शोधून काढलं असेल? तेव्हा ते सोपे असेल का? बापरे किती हे प्रश्न? पण उत्तरे कुठे आहेत. चला तर मग जाणून घेऊयात ह्या गोष्टीतून. 

गोष्ट सुरू होते मानवी रक्ताभिसरण संस्थे (Blood circulation) पासून. आपल्या शरीरात रक्त असते आणि ते शरीरभर फिरत असते. हा शोध तर आधीच लागला होता. पण तेव्हाही काही समस्या अशा होत्या की रक्त कमी पडून माणसे मृत्युमुखी पडत होती. त्यामुळे त्या बाबतीत प्रयोग करणं सुरू झालं. जसे पहिल्यांदा माणसाचं रक्त कुत्र्याला दिलं पण तो प्रयोग फसला. मग गंमत अशी झाली की दुसऱ्या प्रयोगात प्राण्याचे रक्त माणसाला दिले. ई…. ऐकायला कसेतरीच वाटते हो ना! हाही प्रयोग फसला. आता हे सगळं झाल्यानंतर तब्बल २०० वर्ष काहीच झालं नाही. मग त्याच्या नंतर पहिल्यांदाच माणसाचं रक्त माणसाला दिलं गेलं आणि काही अंशी हे प्रयोग यशस्वी झाले. पण काही मात्र अगदीच फसले. त्याचं असं झालं की काही माणसांचे रक्त दुसर्यांच्या अंगात अगदी स्वतः चेच रक्त मिसळावे तसे मिसळले पण काही माणसांच्या बाबतीत तर असे झाले की ती माणसे  दणकट होती पण त्यांना थोडसं रक्त बाहेरून दिल्यावर ती तडकाफडकी मेली. आता काय करायचं? परत सगळे घाबरले आणि अजून ५० वर्ष या प्रयोगांमध्ये काहीच प्रगती झाली नाही.

याच काळात एक अतिशय मेहनती व संशोधनाची प्रचंड आवड असणारा तरुण व्हिएन्ना विद्यापीठातून वैद्यकशास्त्राची पदवी घेऊन बाहेर पडला. त्या तरुणाने शिकत असतानाच आहार व रक्त या विषयावर उत्कृष्ट संशोधन केले होते. तसेच रक्तावर संशोधन करण्याची त्यांची प्रबळ इच्छा होती. अशा या कष्टाळू तरुणाचे नाव कार्ल लँडस्टायनर होते. पुढे डॉक्टर झाल्यावर पाच वर्ष ते रसायनशास्त्र शिकले. या रसायनशास्त्राची मदत घेऊन व पाठीमागच्या रक्तदानाच्या प्रयोगातील इतिहास जाणून घेता घेता. त्यांना एक विलक्षण प्रश्न पडला आणि हाच प्रश्न त्यांना पुढच्या अद्वितीय शोधाच्या कामी आला. प्रश्न असा होता की दोन माणसांचा रक्त मिसळल्यावर कधी कधी त्यात गुठळ्या का होतात? आता मात्र झालीच प्रयोगाला सुरुवात. त्यांनी रक्ताचे अनेक नमुने एकमेकांत मिसळून त्यांची सूक्ष्म निरीक्षण केली. त्याच्या शास्त्रशुद्ध नोंदी ठेवल्या आणि १९०१ साली अथक प्रयत्नानंतर मिळालं ना! उत्तर. हेच की सर्व माणसांचं रक्त सारखं नसतं. त्यामुळे भिन्न प्रकारचे रक्त एकत्र आलं की त्याच्या गुठळ्या बनतात.

डॉ. कार्ल लँडस्टायनर

त्याकाळी गंमत अशी होती की सगळ्या शास्त्रज्ञांचा असा ठाम समज होता की सगळ्या माणसाचं रक्त सारखंच असतं. त्यामुळे डॉ. कार्ल यांच्याकडे कोणी लक्ष दिले नाही, पण डॉ. कार्ल थांबले नाहीत. त्यांनी पुढचा शोध चालूच ठेवला. ह्या नंतर त्यांनी रक्तातील वेगवेगळी रसायने (chemicals) शोधून काढली. त्यातूनच जन्म झाला ऐ, बी, ऐबी आणि ओ रक्त गटांचा.

या रक्तगटाच्या शोधा नंतरच सर्व शास्त्रज्ञांचं आणि लोकांचं या संशोधनाकडे लक्ष गेलं. हाच तो शोध होता. ज्याच्यामुळे पहिल्या महायुद्धात हजारो सैनिकांचे प्राण रक्तदानामुळे वाचले होते. रक्त गटांच्या या क्रांतिकारी शोधामुळे मानवजातीला जो फायदा झाला. त्याबद्दल 1930 सालचं नोबेल पारितोषिक देऊन डॉ. लँडस्टायनर यांना गौरवण्यात आलं.

एवढे मोठे पारितोषिक मिळवून सुद्धा डॉक्टर साहेब काही थांबले नाहीत. चिकाटीने आणि जिद्दीने त्यांनी पुढे पॉझिटिव्ह आणि निगेटिव्ह असे दोन उपगट शोधून काढले.

 प्रयत्ने वाळूचे कण रगडीता तेलही गळे  या म्हणीला साजेसं काम डॉक्टर कार्ल यांनी करून दाखवलं. हीच ती आपली रक्तगटाच्या शोध मोहिमेची गोष्ट.

Categories
कथा-लघु कथा भावसंग्रह

मनात घर करणारी पाहुणी

कोण जातंय स्टेशनला? असं काहीसं वहिनी स्वयंपाक घरातून विचारत असतानाच.. मी घरात प्रवेश केला. उन्हाळ्याच्या सुट्टीत घरी गेले होते. सहज जवळच राहत असलेल्या चुलत दादा वहिनी कडे डोकावून, मुलांना आणलेले खेळ आणि खाऊ देऊन जावे असा विचार करून मी त्यांच्या घरी शिरले होते.

कोण येतयं ग वहिनी? असं मी विचारल तेव्हा वहिनी म्हणाली “अग ताई आत्या येणार आहे. खूप दिवसांनी येत आहेत त्या. वय झालं ना आता, म्हणून विचारत होते, तुझे दादा जाणार का? नाहीतर मीच जाऊन घेऊन आले असते त्यांना.”

आता ह्या ताई आत्या बरेचं वर्ष आमच्या घरी यायच्या. इतर नातेवाईकांकडे त्यांचं येणं जाणं होतं. आल्या की १५ दिवस वेगैरे राहायच्या, पण गंमत म्हणजे त्यांचं आणि आमचं नक्की नातं काय, हे कोणालाच नीटस माहीत नव्हतं.

एकदा आईला मी विचारलं होत की ह्या आपल्या नक्की कोण? तेव्हा आई म्हणाली मला नातं फारसं नीट माहीत नाही, पण आजीला त्यांच्याबद्दल खूप आपुलकी आहे. 

आजच्या युगात जिथे रक्ताच्या नात्यानंमध्ये सुद्धा एवढे सख्य आणि एवढा ओलावा नसतो, तिथे ज्यांच नातंच माहीत नाही, अश्या बाईसाठी एवढी लगबग! तुम्हालाही आश्चर्य वाटलं ना! तसंच मलाही वाटलं आणि वहिनीला ते मी म्हणून दाखवले. त्यावर ती म्हणाली. “अगं ताई आत्या आल्या ना की कोणी मैत्रीण आल्यासारखचं वाटतं.” 

त्या माझ्या आजीच्या वयाच्या आहेत. वय वर्षे ८० तर सहज पार केलेल्या अश्या ह्या ताई आत्या. माझी आजी आता ह्या जगात नाही, पण तरीही ताई आत्याला नेहमी आग्रहाचं निमंत्रण असतं. ह्याचं मुख्य कारण म्हणजे ताई आत्यांनी सगळ्यांबरोबर आपलसं अस वेगळं नातं निर्माण केलं होतं.

Someones behavior can make them closer than blood relations.

ताई आत्या अतिशय कष्टाळू पण खूप हौशी. त्यांची परिस्थिती तशी बेताची. नवरा लवकर गेला. गावी त्यांची थोडी जमीन होती आणि एक छोटेसे घर होते. एकुलता एक मुलगा होता. ताई आत्यानी कष्ट करून मुलाला शिकवलं, शेती केली आणि आपलं जीवन चालवले. ह्या सगळ्या मधून तिला जमेल तशी ती कोणाची तरी मदत करत असे. अश्याच एका शिबिरात तिची आणि माझ्या आजीची ओळख झाली. 

कुठले तरी नाते लागते हे कळल्यावर आजीने तिला घरी ४ दिवस राहायला बोलावले. ह्या नंतर ताई आत्या इतक्या घरातल्या झाल्या की तिची वर्षातून एक तरी चक्कर आमच्याकडे व्हायची. ताई आत्या कमालीची स्वाभिमानी सुद्धा; तिच्या कडे तिकिटाचे पैसे असतील तरच ती यायची. येताना सगळ्यांसाठी काहीतरी बनवून आणायची. 

आल्यानंतर सुद्धा ती स्वस्थ बसणाऱ्यातील नव्हती. गप्पा मारत ती काकूला देव घरात लागणारे वाती, वस्त्र वगैरे ची मदत करायची. बाबांना पापड आवडतात म्हणून ती आईला वेगवेगळ्या प्रकारचे पापड करून द्यायची. लहान मुलांना खूप रंगवून गोष्टी सांगायची. लहान बाळांसाठी उबदार sweater हातांनी विणून द्यायची. आजीला बागेची आवड होती, महणून ती आजीसाठी, एखादं नवीन रोप आणायची, किंवा खत आणायची. काहीही  करून ह्या घरच्यांना आपली मदत कशी होईल हे ती बघायची.

तिच्या तोंडून मी कोणाबद्दल कधी काही वाईट ऐकलं नाही. सर्वांशी मिळून मिसळून राहायची आणि सगळ्यांकडे तिच्याबद्दलची अशीच आठवण होती.

माझी आठवण म्हणजे, एकदा ती आली तेव्हा तिने सगळ्यांसाठी घवल्यांची खीर केली होती. ते घवले इतके बारीक आणि सुबक होते की मला ते खूप आवडले. मी तिला म्हणाले मला शिकावशील का? तिने लगेचच दुसऱ्या दिवशी मला शिकवायला घेतले आणि जाताना एक डब्बा भर घवले माझ्यासाठी बनवून गेली. दर वर्षी माझ्यासाठी ती घवले करुन आणायची.

अशी ही ताई आत्या, जिने आयुष्यात खूप पैसे कमावले नाहीत पण खूप नाती जोडली. आज वयाच्या ८० वर्षाला सुद्धा तिला अगत्याने घरी बोलवणारी आमच्यासारखी अजून बरीच घरे होती.

Categories
कविता

कोकणचं माझो स्वर्ग

चाकरमान्यांचो निरोप घेत सुटता माझ्या कोकणाची राणी,
डोंगरातून वाट काढत येता दाखवता हयल्या निसर्गाच्या सौंदर्याचे खाणी.

हापूसचो आंबो आसा माझ्या कोकणाचो राजा,
परदेशातसुद्धा त्येचोच आसा गाजावाजा. 

अमृताहून गोड लागता  हयल्या नारळाचा पाणी, 
म्हणान काय असता हयल्या माणसाची गोड  वाणी. 

पावसाची मजा वाढयतत हयले चुलीत भाजलेले काजी, 
हयल्या न्याहारीकसुद्धा असता परसातली ताजी भाजी. 

हयली वडे सागोती आणि माश्याची कडी तर लय भारी, 
म्हणून जो तो करता महिन्यातून एकदा तरी कोकणाची वारी. 

दशावतारी बनता  हयल्या जत्रेचो राजा, 
सगळीकडे फेमस हा हयलो गुळाचो खाजा. 

चतुर्थीक येता हय लय भारी मजा, 
हयल्या प्रत्येक घरात बसता गणपती राजा. 

दिवाळी असो वा दसरो हयले गाडये चाकरमान्यांनी नेहमी फुल्ल, 
जो तो म्हणता काय ह्या कोकणातल्या लोकांका गावाक जावचा खुळ. 

हयली माणसा तर फणसातल्या गऱ्यासारखी गोड, 
नाय ह्यांच्या प्रेमाक कशाची तोड.

माझी कोकणी माणसा पाहुणचारात नंबर वन, 
कारण हयल्या समुद्राइतक्या मोठा हा त्यांचा मन. 

माझ्या कोकणातली माणसा आसत देवभोळी साधी, 
पण कोणाची हिम्मत नाय होवची लागाची ह्यांच्या नादी. 

हय लागलो हा मन मोहून टाकणारो समुद्राचो किनारो, 
त्याका भेट दिल्याशिवाय नाय जाना हयसून जानारो येणारो. 

माझो कोकण ताठ मानेन उभो हा इली जरी संकटा लाखो, 
कारण सह्याद्री हा माझ्या कोकणाचो पाठीराखो. 

हयल्या समुद्रात उभो हा शिवाजी महाराजांनी बांधलेलो दुर्ग, 
माझ्यासाठी तर कोकणचं माझो स्वर्ग ! 

Categories
कविता

विरह

विरहाचं दुःख काय असतं ते त्या नभाला विचारा,
कारण स्वतःची सावली त्या सागरावर पडून देखील तो सागराला भेटू शकत नाही…
आणि सरतेशेवटी त्या देवाला सुद्धा त्यावर दया येत असावी,
म्हणूनच तो एक कल्पनात्मक रेष निर्माण करतो.
आपण त्याला ‘क्षितिज’ या नावाने ओळखतो…
विरह म्हणजे विरस आणि दुरावा यांच मिलन,
की फक्तचं प्रेमाने रुसून फुगून बसलेली माणसं
हे दुःख मात्र प्रत्येक हृदयाला कधी ना कधी वेडं करतं एवढं मात्र खरं.
आणि मग पश्चात्ताप असतो तो, की ती माणसं आपल्या आयुष्यात आलीच का…
जर दुरावा नियतीत होता,
तर का बरं ही जवळीक मनाच्या कोणत्या तरी कोपऱ्यात अजून जिवंत होती…
तेव्हा मात्र नशिबाचं गणित चुकल्याचा भास होतो,
आणि मन मात्र अजूनही हट्ट करत असतं, की हा विरह कधी संपेल का…
मनाला फार हुरहुर होती कारण वेळ कमी होता.
कदाचित विरहाच्या भीतीमुळे कायमचा दुरावा येणार नाही ना,
शेवटी त्या मनाने आस सोडली…
कारण नात्यांना गमावणे लहानपणीच अनुभवलेले आपण सगळेच…
पण हो, कोणावाचून कोणाचं अडत नाही हे जितकं खरं असलं तरी
भावना मनातून पुसून काढणं निव्वळ अशक्य…
असा आहे हा विरह जिथे दुःख आणि खेद तर आहेच.
पण त्या सोबत एक ओली जाणीव आहे मनाच्या कोपऱ्यात जी जगणं शिकवते…

snappygoat.com

Categories
कविता

आठवण

a nostalgic poem about memories and determination

आज का कोण जाणे मनाला पुन्हा काहूर फुटला,
अचानक त्या निसर्गाच्या सान्निध्यात जाऊन पुन्हा कोड्यात पडलं ते…
रस्त्यांच्या बाजूने बेभान पळणारी ही झाडं,
सताड रानात, भर उन्हात नयनांना थंड करणारी झाडांची ती हिरवळ,
आडवी तिडवी वळणं पुन्हा त्या मनाला आयुष्याच्या प्रेमात पाडत होती….
आणि जुन्या आठवणींच्या साहाय्याने ते मन पुन्हा नवीन आठवणी बनवण्यात रमलं होतं…
असं म्हणतात आयुष्य नावाच्या या गोष्टीला आठवणींची भुरळ पडणं खूप सोपं असतं…
कित्येकांनी तर या भुरळेच्या जीवावर वर्षानुवर्षे राज्य केलं,
आणि सतत एखाद्या चातकाप्रमाणे परिस्थिती बदलण्याची वाट बघितली…
नियती पुढे झुकून हार न पत्करता हे मन मात्र आठवणींच्या जोरावर सतत लढत राहिलं स्वतःशीच…
आणि सरतेशेवटी त्या आठवणींनीच ध्यास दिला नव्याने जगण्याचा….
फरक फक्त इतकाच की, आठवणींपुढे नियती नेहमीच जिंकली होती….
पण खऱ्या अर्थाने त्या मनाला मर्म दिला तो त्या जिद्दी, बोचट, रसाळ आठवणींनी…!!!

Categories
कविता

वृद्धत्वाच्या उंबरठ्यावर

वृद्धत्वाच्या उंबरठ्यावर, नकळत गेले मन पुन्हा पाठी.
आठवू लागले क्षण, जे जगले होते कुटुंबाच्या काळजीसाठी.
आठवता सारे कष्ट तरुणपणातील, क्षणभर आली छाती गर्वाने फुगून.
पण पुढच्याच क्षणी विचारु लागले मन, काय मिळाले एवढे झिजून.
बाहेरच शिक्षण देता देता मुलांना, कदाचित नात्यातलं  गोडपण सांगायचं गेलं राहून.
मुलांसाठी जगता जगता, स्वतः साठी जगायचंच गेलं राहून.
बाहेरच्या या जगात, मुलांना नेहमीच दिली साथ स्वतःच मन मारून.
जग जगता जगता, मुलांनी मध्येच सोडला हात स्वतः पुरता विचार करून.
तरीही चाललो होतो एकटा काठी धरून, हलत नव्हती पावले घराच्या वाटेवरून.
चालता चालता आले होते डोळे भरून,
कारण माहिती पडले होते हक्काचे छप्पर गेले होते डोक्यावरून.
चालत चालत पोचलो जेव्हा एका अनोळखी भागात,
कळून चुकले माझ्यासारखे कितीतरी पोचले होते, त्या वृद्धाश्रम नावाच्या जगात.

Categories
Uncategorized कविता

बदल

बदल करता करता सारच गेलं बदलून,
सुखसोयींच्या जमान्यात जुनं सगळंच गेलं वाहून ।

प्लास्टिकच्या नळातून वाहताना पाणी गेलं सरून,
विहिरीवरच रहाट मात्र गंजत राहिले जागा धरून ।

कागदी फुलांनी जागा घेतली खऱ्या फुलांना बाजूला सारून,
डायनिंग टेबलंच्या जमान्यात पाट सुद्धा जमा झाले अंधाऱ्या खोलीत भिंतीला धरून ।

तव्यावरची भाकर गेली कुठल्या कुठे विरून,
दुकानातल्या पिझ्झ्याने सगळ्यांचीच मने घेतली आपलीशी करून ।

मोदक सुद्धा बनले मोमोज भाजीपाला आतमध्ये  सारून,
पाडावरचे  आंबे आले फंटाच्या बॉटल मध्ये भरून ।

रानातले काजू डब्यात बंद झाले भाव वदारून,
बदल करता करता सारच गेलं बदलून
सुखसोयींच्या या जमान्यात सुख मात्र गेलं विरून !!!

Categories
कविता

जिद्दी

लोकांना फक्त उद्धट, जिद्दी, कोणाचंही न ऐकणारी ती दिसली,
त्याच्या मागचं सत्य उलगडण्याचा कधीच कोणी प्रयत्न देखील केला नाही…
लोकांना फक्त ती निखळ हसणारी, फक्त आणि फक्त करिअर बघणारीच वाटली.
त्यांना कसं कळेल की तिथवर जाण्यासाठी देखील तिने  खूप खस्ता खाल्ल्या होत्या…
नशिबाने खूप वेळा हरवलं होतं,
आणि जिद्दीनं जिंकवलं होतं.
का कुणास ठाऊक लोकांना फक्त एकच बाजू दिसली,
का बरं दुसरी बाजू नेहमीच हरपली?
आणि साहजिकच मुखवटा घालून फिरणारे आपण,
कधी समजू शकलो असतो का दुःख तिचं आपण…
पण ती देखील तितकीच जिद्दी, तितकीच हट्टी
ती कुठे सांगणार होती तिचं स्वतःचं दुःख,
ती तर लढणार होती पुन्हा आणि…
आणि दरवाजा बंद करून रडणार देखील पुन्हा
वेड्यासारखी एकटीच तक्रार करणार पुन्हा…
सरतेशेवटी निर्णय घेणार पुर्ण संपवण्याचा
आणि सरतेशेवटी पुन्हा सगळं नव्याने पुर्ण करण्याचा देखील….
काय वाटलं तुम्हाला…
संपवण्याचा शब्दशः अर्थ घेतलात ना तुम्ही
साहजिकच आहे, त्यात तुमचा दोष नाही
एखाद्या स्वतंत्रपणे उडणाऱ्या, समुद्राला स्पर्श करणाऱ्या पक्ष्याला कशी समजेल एका कुंपणात बांधून ठेवलेल्या प्राण्याची कथा…
शेवटी तिच्या जिद्दीने तिला पुन्हा जिंकलवलचं,
आणि बळ दिलं तिच्या पंखांना नव्याने उडण्याचं….!!!